|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
«Ο κ. Μαγγίνας είναι ένας
χαμηλών τόνος και έντιμος πολιτικός…», «Σέβομαι και τιμώ τον κ. Μαγγίνα αλλά…»,
«Ας μην υποπέσουμε στον λαϊκισμό…», «Υπάρχουν λόγοι που επιλέχθηκε αυτή η στιγμή
για την δημοσιοποίηση των παρατυπιών στις οποίες φέρεται να έχει υποπέσει (sic)
ο υπουργός…» Έτσι ή κάπως έτσι αντιμετώπισαν στα τηλεοπτικά πάνελ απαξάπαντες οι
συνάδελφοι (μάλλον συνένοχοι είναι η σωστή λέξη) του Μαγγίνα, πολιτικοί
συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, τα θέματα της «μαύρης» απασχόλησης
εργαζομένων, του διορισμού των τριών παιδιών του σε θέσεις στο Δημόσιο, της
κατασκευής βίλας – οικισμού με άδεια αναψυκτηρίου (!) σε περιοχή όπου
απαγορεύεται η δόμηση…
Για ποια «εντιμότητα» μιλάτε, βρε λαμόγια, πως την βάζετε στο στόμα σας αυτή τη
λέξη; Σέβεστε και τιμάτε υπουργό απασχόλησης που εισφοροδιαφεύγει γιατί τα ίδια
σκατά είστε όλοι, κλέφτες και απατεώνες του χειρίστου είδους, εγκληματίες με
κουστούμια. Όπως σέβεστε και τιμάτε τον Σημίτη, τον «λογιστή», τον «τεχνοκράτη»,
που έριξε στον τζόγο του Χρηματιστηρίου τα αποθεματικά όλων των ταμείων για να
ανεβάσει τον δείκτη παραμονές εκλογών του 2000. Τα έπαιξε και τα έχασε βέβαια,
γιατί η πορεία της «φούσκας» ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη, έπαιξε και έχασε μόχθο
και ιδρώτα και μεροκάματα, χάρισε τον κόπο και τον χρόνο του κοσμάκη στους
μεγαλοαεριτζήδες του Κολωνακίου, ένα έγκλημα τέτοιας έκτασης που οποιοσδήποτε
πρεζέμπορας, βιαστής βρεφών ή serial killer φαίνεται αρσακειάς του κατηχητικού
μπροστά στον τότε πρωθυπουργό και τους συνενόχους του σε κόμμα και κυβέρνηση.
Εσείς τον σέβεστε και τον τιμάτε και αυτόν όμως, όπως και το Μαγγίνα, μια
ξεδιάντροπη κοινοβουλευτική «ομερτά»…
«Με χαμηλούς τόνους» και «εντίμως» μας λέτε ότι το σύστημα θα καταρρεύσει και γι
αυτό πρέπει να αυξηθούν τα όρια ηλικίας ακόμη και για τις μητέρες ανηλίκων
παιδιών, να μειωθούν οι συντάξεις, να πληρώνουμε υποχρεωτικά ένσημα μια ζωή για
να πάρουμε ψίχουλα, αν επιβιώσουμε μέχρι την συνταξιοδότηση που ολοένα και
απομακρύνεται… Δεν μας λέτε όμως ότι εξαφανίσατε τις εισφορές τεσσάρων δεκαετιών
(1950-1990), που δεσμεύονταν ως υποχρεωτικές καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος
για να χρηματοδοτήσετε επενδύσεις «ημετέρων» και «κουμπάρων», για να επενδύσετε
σε ζημιογόνα «ομόλογα» από τα οποία όλοι παίρνετε προμήθειες… Την στιγμή που
συζητάτε να κόψετε τα βαρέα και ανθυγιεινά από τους σκουπιδιάρηδες, αποφασίζετε
ομόφωνα (εν κρυπτώ και νύχτα βέβαια, περνώντας τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια
και ελπίζοντας να μην σας πάρει χαμπάρι κανένας δημοσιογράφος) να μειώσετε τα
όρια συνταξιοδότησης για τους βουλευτές στη …μία τετραετία σκληρής δουλειάς στη
Βουλή! Παράλληλα, αποφασίζετε με τη λογική του «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει» να
επεκτείνετε τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προνόμια των βουλευτών και στους
δημάρχους, νομάρχες και άλλους της αυτοδιοίκησης, άντε και στην υγεία του
κορόιδου!
Όπου κορόιδα είμαστε όλοι εμείς που δεχόμαστε αυτή την κατάσταση, που
παρατηρούμε (χαυνωμένοι μπροστά στην τηλεόραση) την γέννηση μιας νέας τάξης,
μιας νέας «κάστας» προνομιούχων, τη μετατροπή της Δημοκρατίας σε δικομματική
ολιγαρχία. Πως αλλιώς να ορίσεις ένα πολίτευμα που εκμεταλλεύεται τους πολίτες
του, που τους ξεζουμίζει για να επιβραβεύσει εκείνους που ανελίχθηκαν (συνήθως
γλύφοντας και έρποντας) στην ιεραρχία του ενός ή του άλλου κόμματος;
Και την δημιουργία της κάστας αυτής τη νομιμοποιούμε με την ψήφο μας. Κατ’
επίφαση νομιμοποίηση, καθώς η εκάστοτε κυβέρνηση κόβει και ράβει τον εκλογικό
νόμο στα μέτρα της, ένα παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα όπου ο dealer αλλάζει
τους κανόνες σε κάθε γύρο για να μαζέψει όλη τη μπάνκα στο τέλος, αλλά
νομιμοποίηση παρά ταύτα, ψηφίζουμε αυτούς που μας κλέβουν τον χρόνο μας … Και αν
τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε υπάρχουν κάμερες και ΜΑΤ και ΕΚΑΜ για να μας
προσέχουν και να μας επαναφέρουν στην τάξη, για το «καλό μας», για να μην
χάσουμε το δικαίωμα στη φτώχεια και τη μιζέρια.
Εκλέγουμε και νομιμοποιούμε τους εχθρούς μας, εχθρούς που δεν τηρούν κανένα
κανόνα, που μας πηδάν κανονικά για να πλουτίσουν και να πάρουν την δόση τους από
εξουσία, τα μέλη μιας σπείρας που έχουν συμφέρον να «σέβονται και να τιμούν»
αλλήλους… Εμείς τι συμφέρον έχουμε όμως να σεβόμαστε και να τιμούμε με την ψήφο
μας εκείνους που μας κλέβουν τη ζωή, τη δική μας ζωή;
Υ.Γ. Για κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης που το έλεγαν ΠΑΣΟΚ, μήπως ακούσατε
τίποτε τελευταία;
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
