Πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση έγινε το 1963, από την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, με κύριο στόχο την καθιέρωση της «δωρεάν παιδείας».  Ήταν μια μεγάλη λαϊκή κατάκτηση αυτή, αν και χαρακτηρίστηκε ανεπαρκής από την ΕΡΕ, το τότε «δεξιό» κόμμα, μια κατάκτηση που χρειάζεται όμως διαρκή κρατική χρηματοδότηση. Δυστυχώς, αυτοί που μας διακυβερνούν, από τον Σημίτη και μετά, θεωρούν την ουσιαστική μόρφωση τροχοπέδη για την επικράτηση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, τον οποίο εκπροσωπούν.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ προτείνουν τώρα, με συναινετικές διαδικασίες, την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, που δεν επιτρέπει την ίδρυση μη-κρατικών πανεπιστημίων, σαν λύση – πανάκεια για τα δεινά της εκπαίδευσης. Τώρα θα μου πείτε «γιατί να μην επιτρέπεται σε κάποιο φραγκάτο με διάθεση να προσφέρει να χρηματοδοτήσει ένα ερευνητικό ή εκπαιδευτικό ίδρυμα και να συνδέσει το όνομά του με την πρόοδο της χώρας ή της ανθρωπότητας;» Το επιχείρημα θα ήταν σωστό εάν εκείνοι που μας κυβερνούν επί τριακονταετία, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από την γενιά του Πολυτεχνείου που φώναζε για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», είχαν εξασφαλίσει ένα υψηλό επίπεδο δημόσιας και δωρεάν παιδείας, εάν είχαν εξασφαλίσει μιαν ικανοποιητική χρηματοδότηση και όχι το πενιχρό 3.5% του προϋπολογισμού (από τα μικρότερα της Ευρώπης), εάν το εκπαιδευτικό μας σύστημα έβγαζε επιστήμονες και ερευνητές, όχι στουρνάρια και παπαγαλάκια (για να μην είμαι απόλυτος, βεβαίως και υπάρχουν λαμπρά μυαλά και φοιτητές με κίνητρα, που προοδεύουν παρά τις αντιξοότητες).

Σκοπός της κατάργησης του άρθρου 16 σαφώς δεν είναι η βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος αλλά η συμμόρφωση με τις επιταγές του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, που εκφράζει με τον πιο κυνικό τρόπο τις τάσεις του νέο - φιλελευθερισμού και επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση Παιδείας, Υγείας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Τομείς που εμπεριέχουν την δυνατότητα μεγάλου κέρδους, καθώς η κατανάλωση είναι υποχρεωτική και μέχρι τώρα οι πελάτες εξυπηρετούνταν τζάμπα. Ειδικά στην Παιδεία, οι μεγάλες εταιρείες και τα τραστ, που ασκούν την ουσιαστική διακυβέρνηση του κόσμου, πίσω και πάνω από κόμματα και πολιτικούς, επιδιώκουν την σύνδεση της γνώσης με την παραγωγή. Απαιτούν οι επιχειρήσεις, εθνικές ή πολυεθνικές, να διαχειρίζονται τους «ανθρώπινους πόρους» (η ορολογία τους για τους ανθρώπους) κατά βούληση, να διαμορφώνουν το εκπαιδευτικό σύστημα σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, όπου η ζήτηση θα ελέγχει την προσφορά.

Φανταστείτε όμως ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα που ελέγχεται από μια μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία; Ποιος καθηγητής θα τολμούσε να θίξει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την συμβολή των μηχανών εσωτερικής καύσης στην καταστροφή του πλανήτη; Ή ένα Πανεπιστήμιο που θα χρηματοδοτείτο από εταιρεία κινητής τηλεφωνίας ή κατασκευαστή κινητών τηλεφώνων. Θα υπήρχε περίπτωση να εξετάσει φοιτητής στην διατριβή του το ενδεχόμενο να προξενεί βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό η ακτινοβολία από τους πομπούς αναμετάδοσης; Για σκεφτείτε να ιδρύσουν Πανεπιστήμιο οι Ευαγγελιστές ή οι Ιεχωβάδες ή οι Σαϊεντολόγοι ή οι Καμπαλιστές ή οι αρνητές του Δαρβίνου ή κάποια άλλη από τις αιρέσεις που ευδοκιμούν στις ΗΠΑ και ποια σχέση έχουν οι κοσμοθεωρίες τους με την επιστημονική γνώση...

Με ένα σωρό σαθρά επιχειρήματα και με την αμέριστη αρωγή των τηλεοπτικών καναλιών και των καραγκιόζηδων τηλε - παρουσιαστών, που ταυτίζουν τις διεκδικήσεις φοιτητών και εκπαιδευτικών με τους κουκουλοφόρους ασφαλίτες προβοκάτορες, τα δύο καθεστωτικά κόμματα, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να επιβάλλουν τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Προσδοκώντας - εκτός των προαναφερθέντων - και σε οικονομική ανταπόδοση, σε κάποιο μπαξίσι από όσους  μεγαλοεπιχειρηματίες ευεργετηθούν και βρουν πεδίο για νέες μπίζνες…

Ένα μικρό ποσοστό αυτής της ενέργειας ας έστρεφαν οι πολιτικοί που μας κυβερνούν στην πραγματική βελτίωση της Παιδείας, στην ριζική αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος που είναι αυτή την στιγμή προσανατολισμένο στην αποστήθιση και ισοπεδώνει κάθε πρωτοβουλία και δημιουργικότητα, αυτόματα θα γεννιούνταν ελπίδες για τους νέους, ελπίδες ουσιαστικής μόρφωσης που συνεπάγεται πρόοδο.

Η ανεξάρτητη παιδεία και η ανεξάρτητη έρευνα συνεπάγονται όμως αμφισβήτηση εκείνων που μας πασάρονται ως αυτονόητα. Κάτι που δεν επιθυμούν διόλου οι κρατούντες, οι μεγαλο - εταιρείες που μας κυβερνούν και τα φερέφωνά τους, οι πολιτικοί. Γι’ αυτό επιχειρούν να αποδυναμώσουν τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία δεν ελέγχονται εύκολα. Γι αυτό προσπαθούν να προσανατολίσουν το εκπαιδευτικό σύστημα στην παραγωγή μεταλλαγμένων φυτών με φοιτητικά γονίδια, εξειδικευμένων γραναζιών που θα χρησιμοποιηθούν αμέσως στην παραγωγή… Αυτή τους την προσπάθεια μας την παρουσιάζουν ως «εξέλιξη». «Η διατήρηση του άρθρου 16… μοιάζει σαν να θέλουμε να σταματήσουμε τη γη και να κατέβουμε» λέει ο Ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Κωστής Χατζηδάκης, από τους κύριους εγχώριους εκφραστές του νεο-καπιταλισμού, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σε επόμενες σελίδες του περιοδικού. Με την ίδια έννοια που ο Μεγάλος Αδελφός έλεγε «η άγνοια είναι δύναμη», υποθέτω…

 Άλλα εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ

Η επικοινωνία είναι αμφίδρομη! Νίκος Καρέλλης

[ ΗΟΜΕ ] [ TAYTOTHTA ] [ ΘΕΜΑΤΑ ] [ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ] [ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ] [ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ] [ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ] [ EDITORIAL ] [ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ] [ LINKS ] [ DOWNLOADS ] [ CRETA SHOP ] [ FACEBOOK ] [ ΕΚΔΟΣΕΙΣ MAGAZINE ] [ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ] [ ENGLISH ] [ CRETA SHOP ]

Απορίες - ερωτήσεις webmaster@stigmes.gr - ΣΤΙΓΜΕΣ © 2001-10 All rights reserved