|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Την πέταξε πάλι τη
μπαρούφα του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μιλώντας για «ανατροπή
του πολιτικού σκηνικού», πριν καλά – καλά κλείσουν οι κάλπες για τον πρώτο γύρο
των πρόσφατων δημοτικών – νομαρχιακών εκλογών. Και δεν θα σταθώ στην λάθος
εκτίμηση που του σέρβιρε το εκτός πραγματικότητας επιτελείο του, αλλά στο τι θα
συνέβαινε αν όντως οι κομπιουτεράδες των καναλιών είχαν βάψει τον χάρτη της
Ελλάδας πράσινο αντί για μπλε, αν είχαν εκλεγεί περισσότεροι δήμαρχοι και
νομάρχες υποστηριζόμενοι από το ΠΑΣΟΚ.
Μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου υπήρχε στην Ευρώπη μια ουσιαστική
αντίθεση μεταξύ της σοσιαλδημοκρατίας που υποστήριζε την ενίσχυση του ρόλου του
κράτους και του φιλελευθερισμού που υμνούσε την οικονομία της αγοράς και τη
μείωση της κρατικής παρέμβασης. Σήμερα, ο φιλελευθερισμός έχει επικρατήσει
γενικά (αν και στη Λατινική Αμερική φυσά διαφορετικός αέρας), το κέρδος έχει
εξισωθεί με την πρόοδο και οι εκλογικές αναμετρήσεις έχουν μετατραπεί σε
αντιπαράθεση διαφημιστικών προγραμμάτων μεταξύ κομμάτων που δεν παράγουν
ιδεολογία, έχουν αμελητέες προγραμματικές διαφορές, αλλά κοινό στόχο: τη
νομή της εξουσίας.
Ένα σύνηθες επιχείρημα όλων όσων επωφελούνται από την υπάρχουσα κατάσταση και
προάγουν την διαιώνισή της είναι «η δημοκρατία έχει τις ατέλειές της αλλά
τουλάχιστον είμαστε ελεύθεροι». Ναι σωστά λοιπόν, είμαστε ελεύθεροι να
παραμένουμε άνεργοι και να ακούμε διάφορα χρυσοπληρωμένα «στελέχη» να μιλούν για
«δομικά πλεονάζοντες», «κοινωνία της ικανοποιημένης μειοψηφίας» και «ανεργία
ισορροπίας». Ελεύθεροι να δουλεύουμε υποαμειβόμενοι, χωρίς εξασφάλιση και χωρίς
προοπτική σύνταξης. Ελεύθεροι να παρακολουθούμαστε από κάμερες, δορυφόρους και
συστήματα υποκλοπών. Απόλυτα ελεύθεροι να βλέπουμε με τις ώρες διαφημίσεις και
τηλεοπτικά σκουπίδια, να μας ψεκάζουν με χημικά νέας τεχνολογίας όταν
διαμαρτυρόμαστε, ελεύθεροι να χρωστάμε το σπίτι μας στους νόμιμους τοκογλύφους,
τις τράπεζες. Ελεύθεροι να πληρώνουμε καθημερινά εξωφρενικούς φόρους στα τσιγάρα
και τη βενζίνη ή να μας ξαναφορολογούν τα φορολογημένα με συνάφειες και
περαιώσεις ενώ οι μεγαλοεπιχειρηματίες απαλλάσσονται κάθε φορολογίας με
χαριστικές ρυθμίσεις. Ελεύθεροι να δικαζόμαστε χωρίς ενόρκους με βάση την
«συλλογική ευθύνη» και θεωρούμενοι «ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου»…
Δεν ξέρω ποια δικτατορία θα μπορούσε να τα επιβάλλει όλα αυτά πιο αποτελεσματικά
από μια τέτοια μεταλλαγμένη δημοκρατία, όπως εκφράζεται από τους γκουρού του
πολιτικού μάρκετινγκ, τους διαπλεκόμενους των μέσων ενημέρωσης, τις εταιρείες
δημοσκοπήσεων, τους επαγγελματίες της πλύσης εγκεφάλου και της προπαγάνδας, για
να συνοψίσω.
Και αυτή την αρρωστημένη κατάσταση εξυπηρετεί ο δικομματισμός που έχει πλέον
παγιωθεί και στην χώρα μας («όπως Αμερική» που θα έλεγε και η Υβέτ) και που
ενισχύεται διαρκώς με διάφορα εκλογομαγειρέματα (ενισχυμένη αναλογική, 42%, κτλ).
Τα δυο κόμματα που εναλλάσσονται δεν υπηρετούν αρχές, έχουν μετατραπεί σε
ανώνυμες εταιρείες βρωμερής εξαγοράς συνειδήσεων και ψήφων, σε μηχανισμούς
προώθησης συμφερόντων εταιρειών και επιχειρηματιών σε βάρος του κοσμάκη… Όσοι
από εσάς αντέχετε ακόμη να παρακολουθείτε συνεδριάσεις της Βουλής, ακόμη και
σημαντικές υποτίθεται συνεδριάσεις, γνωρίζετε το θλιβερό θέαμα τριών νοματαίων
με κουστούμι και γραβάτα που μουτζουρώνουν βαριεστημένα περιμένοντας να έλθει η
σειρά τους να ανέβουν στο βήμα για να εκφωνήσουν κατά συνθήκη λόγους που κανείς
δεν θα ακούσει ουσιαστικά, ενώ οι συνάδελφοί τους γυρνούν τα τηλε-παράθυρα και
τις εκλογικές τους περιφέρειες για να προσφέρουν «εξυπηρετήσεις»… Και κάπου
είναι και λογικό αυτό, οι πιο σημαντικές αποφάσεις παίρνονται εκτός Ελλάδας
πλέον, στις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον, ενώ για τα εγχώρια αποφασίζει όχι πλέον
η Βουλή ή η Κυβέρνηση, αλλά ο εκάστοτε πρωθυπουργός που περιστοιχίζεται από
think tanks και εξωθεσμικούς συμβούλους, διορισμένους με βάση τις επιθυμίες των
«χορηγών» του κόμματος, σε αντάλλαγμα της υποστήριξης για την ανέλιξη στην
εξουσία.
Τι κι αν βγήκε ή δεν βγήκε λοιπόν η Φώφη, ο Ψωμιάδης, ο Φασούλας ή η Αράπογλου ή
αν πήρε κάποιος συνδυασμός τρεις μονάδες παραπάνω ή παρακάτω στην Πέρα Ραχούλα,
σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αποδειχτεί «ανατροπή του πολιτικού σκηνικού»,
που θα ήταν επιθυμητή βέβαια… Αυτό το νόημα έχει η αναφορά μου στη δήλωση του
Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος παρεμπιπτόντως μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής
τελευταία, κάτι σαν Mr Bean της πολιτικής σκηνής (ήταν ξεκαρδιστικό το
στιγμιότυπο που έδειξε ο Λαζόπουλος στο «Αλ Τσαντίρι Νιούς» όπου ο αρχηγός του
ΠΑΣΟΚ βγαίνει από το παραβάν της κάλπης για να ζητήσει στυλό και η εφορευτική
επιτροπή του εξηγεί ότι δεν σταυρώνουμε στον δεύτερο γύρο των εκλογών).
«Είναι ευτύχημα για τους ηγέτες ότι οι άνθρωποι δεν σκέφτονται». Ποιος το είπε
αυτό; Ο Αδόλφος Χίτλερ. Ότι κι αν σημαίνει αυτό…
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
