|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Επί ΠΑΣΟΚ παραπονιόμασταν ότι σπάνια εκπρόσωποι του
«πράσινου νησιού» καλούνταν να στελεχώσουν το κυβερνητικό σχήμα (πλην του
υφυπουργείου Μεταφορών που «παραδοσιακά» ανατίθετο σε Κρήτες, άγνωστο με ποιον
συνειρμό). Επί Νέας Δημοκρατίας είναι σαφώς περισσότεροι οι Κρητικοί ή οι
καταγόμενοι εκ Κρήτης που θεωρούμε «δικούς μας» οι οποίοι μετέχουν στην
κυβέρνηση. Πλην όμως, το τελευταίο διάστημα οι επιδόσεις τους δεν θα πρέπει να
μας κάνουν περήφανους, γενικά…
Από πού ν’ αρχίσει κανείς (αφού προσπεράσουμε ως λήξασα την περίπτωση
Μαρκογιαννάκη – Ξεκουκουλωτάκη); Ο Γιώργος Βουλγαράκης προσπάθησε να
κουκουλώσει χονδροειδώς τις υποθέσεις των υποκλοπών και των παράνομων απαγωγών,
απτές αποδείξεις πως, από τον ανώτατο αιρετό άρχοντα, τον Πρωθυπουργό, μέχρι τον
τελευταίο οικονομικό μετανάστη, όλοι θεωρούμαστε εκ προοιμίου ύποπτοι
τρομοκρατίας για τους «φίλους και συμμάχους» μας Αγγλο-αμερικανούς. Η Ντόρα
Μπακογιάννη άκουγε υπάκουα τις δημόσιες υποδείξεις της Κοντολίζας Ράϊς για
βοήθεια στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (για να διαλύσει μια ώρα
αρχύτερα, η Ε.Ε. όχι η Τουρκία) και τα περί «Βόρειας Κύπρου», ενώ προσπάθησε να
καρπωθεί αυτό τον σταθμό της περιοδείας στην επαρχία που έκανε η εκπρόσωπος της
υπερδύναμης του σκότους ως προσωπική επιτυχία. Ο Γιώργος Μεϊμαράκης έσπευσε
να υποβάλλει τα σέβη του στον αυτοκράτορα πριν καν του ζητηθεί, παραχωρώντας
χωρίς οιουδήποτε είδους ανταλλάγματα την βάση της Σούδας σε περίπτωση επίθεσης
στο Ιράν. Όχι πως θα ήταν ηθικότερο να ζητήσουμε ανταλλάγματα βέβαια για την
συνεργασία μας στον πόλεμο που έχουν κηρύξει οι ΗΠΑ κατά της ανθρωπότητας. Το
έχω ξαναγράψει ότι αποτελεί στίγμα για εμάς, τους σύγχρονους Κρητικούς, η
λειτουργία της βάσης στην Σούδα και ασέβεια στη μνήμη των προγόνων μας που
θυσιάστηκαν για την ελευθερία.
Ο Μανόλης Κεφαλογιάννης πάλι, απασχόλησε διαφορετικά την επικαιρότητα
αποκαλώντας «Καραγκιόζηδες» σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο, του κόμματος και του
εαυτού του μη εξαιρουμένων. Με κάθε ειλικρίνεια, προτιμώ έναν πολιτικό που, έστω
και στιγμιαία, βλέπει την κατάσταση όπως κάθε άλλος πολίτης και εκφράζεται
ανάλογα κι ας υποχρεώθηκε να ξαναμαζευτεί στο καβούκι του για να διασώσει την
καριέρα του. Το υπουργικό ξέσπασμα ήταν αυθόρμητο και ανθρώπινο και το λέω αυτό
ως φιλοφρόνηση, καθώς η Κίρκη – εξουσία μεταμορφώνει όποιον μπαίνει στη σπηλιά
της σε γουρούνι, βλέπω όσους αποκτούν κάποιο πόστο στα δύο κόμματα εξουσίας της
χώρας να μιλούν άλλη γλώσσα, να ερμηνεύουν τον κόσμο διαφορετικά απ΄ ότι εμείς
που (υποτίθεται) τους εκλέγουμε…
Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά προβλήματα: οι νέοι
προσπαθούν να βρουν δουλειά, το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει (με κάποιες φωτεινές
εξαιρέσεις), η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου αυξάνεται ταχύτατα από την
εποχή Σημίτη και μετά, ο ενδοτισμός στην εξωτερική πολιτική έχει ως συνέπεια την
απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, όποιος μιλά για ατομικές ελευθερίες
και ανθρώπινα δικαιώματα θεωρείται ύποπτος, οι δημόσιες υπηρεσίες στοχεύουν στην
ταλαιπωρία παρά στην εξυπηρέτηση, η διαφθορά κυριαρχεί, οι τράπεζες και οι
μεγάλες εταιρείες έχουν αφεθεί ασύδοτες, ελάχιστη μέριμνα λαμβάνεται για την
προστασία του περιβάλλοντος… Αλλά τα δυο κόμματα εξουσίας ασχολούνται με την
αναθεώρηση του Συντάγματος, αν εκλέγεται ο πρόεδρος κατευθείαν από τον λαό,
πόσοι βουλευτές θα βγαίνουν με λίστα και πόσοι με σταυρό, εκφράζουν αοριστίες
για «εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης» χωρίς να μας λεν ποιο είναι αυτό και πως θα το
εξασφαλίσουν, ακούμε και ξανακούμε αερολογίες για «περισσότερη συμμετοχή του
πολίτη στην διακυβέρνηση της χώρας», «μεταρρυθμίσεις» και τα συναφή.
Ο Κώστας Καραμανλής ήλθε στην εξουσία υποσχόμενος εξυγίανση της οικονομίας,
πάταξη της διαφθοράς, επανίδρυση του κράτους και απέτυχε παταγωδώς. Ο Γιώργος
Παπανδρέου, με ταυτόσημες απόψεις και πρόγραμμα, προσπαθεί να κρατηθεί στην
επικαιρότητα και να περιμένει την κυβερνητική φθορά χωρίς να λαμβάνει θέση επί
τίποτε του ουσιαστικού, με διάφορες πολιτικές εκκεντρικότητες που θα τον έκαναν
συμπαθή αν δεν ήταν επικίνδυνη η δεδομένη πίστη του πως ότι είναι καλό για τις
ΗΠΑ είναι καλό για τον κόσμο και η αποδεδειγμένη πρόθεσή του να συμβάλλει στην
αμερικανική επικυριαρχία.
Καραγκιόζηδες λοιπόν και καλά έκανε ο Κεφαλογιάννης (και ο Πάγκαλος by the way)
που το έκφρασε γλαφυρά, όμως… Δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της
απαξίωσης της πολιτικής στο σύνολό της, να θεωρήσουμε ότι μ’ αυτούς που
έχουμε μπλέξει το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι και δε μας μένει παρά να
αποστασιοποιηθούμε και να το γυρίσουμε στο Fame Story και το Γιουροβίζιον. Αυτό
θέλουν από εμάς, ας μην την πατήσουμε, ας κοιτάξουμε λίγο παραπέρα. Προς
Λατινική Αμερική μεριά για παράδειγμα, όπου δημοκρατικά εκλεγέντες πολιτικοί
αναλαμβάνουν ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες: εθνικοποίηση φυσικών πόρων, απόδοση
της γης σε όσους την καλλιεργούν, εκπαίδευση για τους φτωχούς, ανεξάρτητη από
τις ΗΠΑ εξωτερική πολιτική, κτλ. Δε θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει
«καραγκιόζη» τον Τσάβες, τον Μοράλες, όπως δε θα μπορούσε ν’ αποκαλέσει έτσι και
τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσο ήταν στα καλά του…
Η «συμβατική» πολιτική, όπως εκφράζεται από τα κόμματα εξουσίας, έχει περάσει τα
όρια του καραγκιοζιλικιού, όμως δική μας επιλογή είναι αν θα κουνάμε σημαιάκια
στους καραγκιόζηδες ή αν θα ασχοληθούμε με μιαν άλλου είδους πολιτική, όπως αυτή
μπορεί να εκφραστεί στον σύγχρονο κόσμο, την πολιτική της συμμετοχής, της
ανάληψης προσωπικής ευθύνης από τον καθένα μας. Όπως το έγραψε ο Καζαντζάκης
στην «Ασκητική» του: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ, εγώ μοναχός μου, έχω
χρέος να σώσω τη γη. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω».
Ή για να το θέσω αλλιώς, παραφράζοντας τον Ζορζ Κλεμανσό: η πολιτική είναι
κάτι το πολύ σοβαρό για να την αφήσουμε στα χέρια των πολιτικών.
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
