|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Μερικές σκόρπιες σκέψεις με αφορμή τη γενικευμένη επίθεση της Νέας Δημοκρατίας εναντίον των μέσων ενημέρωσης με αφορμή τις αποκαλύψεις σκανδαλωδών ενεργειών κυβερνητικών στελεχών και πολιτευτών της, που δυστυχώς εξελίχτηκε σε ενδο-κλαδική διαμάχη μεταξύ ανταγωνιστικών μέσων.
Η διαφθορά είναι η καθημερινότητά μας. Κράτος δικαίου δεν υπάρχει. Οι φτωχοί και οι «απ΄ έξω» την πληρώνουν και τα μεγάλα ψάρια διαφεύγουν. Τα γνωρίζουμε αυτά (76% των Ελλήνων δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση, 57% τη Βουλή, 51% τη Δικαιοσύνη, 46% το νομικό σύστημα, κ.ο.κ), αλλά δεν έχουμε διάθεση και ζωντάνια να αντιδράσουμε, μαραζωμένοι από το κυνήγι της κατανάλωσης που μας επιβάλλουν, αποχαυνωμένοι από τα fame story και τα big brother.
Η απαξιωμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει εξελιχτεί σε τηλε-δημοκρατία μετά την θεσμοποίηση και επικράτηση της ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης. Βλέπουμε θλιβερές συνεδριάσεις στη βουλή με τρεις κοιμισμένους κακομοίρηδες να προσποιούνται ότι ακούν έναν βαριεστημένο ομιλητή, ενώ την ίδια στιγμή οι πιο «επιτυχημένοι» πολιτικοί γυρνούν από στούντιο σε στούντιο, τους έχουμε καθημερινή συντροφιά στα τηλε-παράθυρα, τους νοιώθουμε το ίδιο οικείους με τους πρωταγωνιστές των σίριαλ του Φώσκολου. Σε τελική ανάλυση νομιμοποιούν με την παρουσία τους την τηλε-δημοκρατία που σπεύδουν να αποκηρύξουν όταν στρέφεται εναντίον τους και τους ξεμπροστιάζει.
Κάθε δημοσιογράφος έχει υποχρέωση προς την ιδιότητά του να μην σέβεται καμία εξουσία,
να εκφράζει μόνο την ανάγκη του αναγνώστη – ακροατή – τηλεθεατή για ενημέρωση, να αποκαλύπτει στην κοινή γνώμη τα κοινωνικά προβλήματα, τις αυθαιρεσίες των κρατούντων. Οι σφουγγοκωλάριοι, οι οσφυοκάμπτες, τα παράσιτα, οι δημοσιοσχεσίτες, οι γλειψιματίες, οι κρατικοδίαιτοι, δε νοούνται ως δημοσιογράφοι φυσικά. Όταν το κράτος ενοχοποιεί προκαταβολικά τους πολίτες - υπηκόους με διάφορα μέσα (κάμερες, παρακολούθηση συνομιλιών και αλληλογραφίας, αστυνομικές αυθαιρεσίες, κατευθυνόμενη δικαιοσύνη, κτλ) θα ήταν όχι απλά ανεπίτρεπτο αλλά επικίνδυνο να τηρούν αυτοβούλως όσοι υπηρετούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα κάποιον αόριστο κώδικα καθωσπρεπισμού. Και τονίζω ότι αναφέρομαι στην αποκάλυψη θεμάτων που άπτονται του δημοσίου βίου και όχι της ιδιωτικής ζωής του καθενός. Με άλλα λόγια, σωστός ο Τριανταφυλλόπουλος όταν αποκάλυψε με κρυφές κάμερες την απίστευτη κατάσταση που επικρατούσε με τα «φρουτάκια», όπου εγκληματίες λάδωναν ασύστολα αστυνομία και δικαστές για να απομυζούν το υστέρημα των μεροκαματιάρηδων. Σωστός ο Ευαγγελάτος όταν με μεταμφιεσμένους ρεπόρτερ αποκαλύπτει τα κόλπα των σούπερ μάρκετ, πως ξύνουν τη μούχλα από χαλασμένα προϊόντα και τα πουλάν για φρέσκα, πως αλλάζουν τις ετικέτες στα ληγμένα και τα βαφτίζουν κατάλληλα προς κατανάλωση. Λάθος ο Τριανταφυλλόπουλος όταν μπήκε στην κρεβατοκάμαρα του Κορκολή. Λάθος η Άννα Δρούζα όταν έκανε θέμα στην καρα-κουτσομπολίστικη εκπομπή που συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα της ΕΤ η νέα διοίκησή της το ταραχώδες διαζύγιο της Μιλένας Αποστολάκη – Συγγελίδη. Λάθος όμως και όσοι εξανίστανται μόνο για την διαπόμπευση της Μιλένας και όχι για το καθημερινό κατασπάραγμα των ανωνύμων που εκθέτει η ίδια παρουσιάστρια στην ίδια εκπομπή (και όλες οι ανάλογες κατινο-εκπομπές των ανταγωνιστικών καναλιών βέβαια), χωρίς να βρίσκεται κανείς να τους υπερασπιστεί.
Είναι άτοπο και επικίνδυνο να κατηγορούν συλλήβδην τον δημοσιογραφικό κόσμο οι πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας για «εντυπωσιασμό προς χάριν της ακροαματικότητας» τη στιγμή που οι ίδιοι κάνουν «κρα» για να δημοσιευτούν τα δελτία τύπου τους στις εφημερίδες, να βγουν σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο ή να συμπεριληφθούν σε κάποιο πάνελ και να επωφεληθούν ψηφοθηρικά αυτής ακριβώς της δημοσιότητας την οποία καταγγέλλουν. Είναι αναιδές και χυδαίο να ειρωνεύονται πολιτικοί με λερωμένη τη φωλιά τους (άλλοι παίρνουν μίζες δισεκατομμυρίων, άλλοι ξεπουλούν τον τόπο σε φιλικά προσκείμενους επιχειρηματίες, άλλοι καταστρέφουν το περιβάλλον για να κερδίσουν κάποιους ψήφους, άλλοι βολεύουν τους «δικούς τους» αναξιοκρατικά παραμερίζοντας τους ικανούς, όλοι αποκρύπτουν τις απατεωνιές των συναδέλφων τους ακολουθώντας μια συντεχνιακή «ομερτά»,
ο κατάλογος της διαφθοράς του πολιτικού κόσμου δεν έχει τέλος), τις υψηλές αποδοχές ορισμένων δημοσιογράφων. Γιατί δηλαδή οι επιτυχημένοι να μην αμείβονται ανάλογα με τα έσοδα τα οποία φέρουν στο μέσο στο οποίο εργάζονται, θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει το Ροναλντίνιο της Μπαρτσελόνα για τα χρήματα που παίρνει όταν γεμίζει τα γήπεδα με κάθε του εμφάνιση; Και, για να μην παρεξηγηθώ, όπου αναφέρω «Νέα Δημοκρατία» θα ανέφερα «ΠΑΣΟΚ» αν ήταν στην εξουσία, ουδεμία διαφορά μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλφιλελευθερισμού υπάρχει, πέρα από το αν διορίζονται τα «γαλάζια παιδιά» ή τα «πράσινα παιδιά»…
Προσωπικά θεωρώ την τηλεόραση χυδαία, η αισθητική της δεν ταιριάζει με το δικό μου σύστημα αξιών, με την διαπαιδαγώγηση που έχω λάβει. Όμως, αυτή είναι η τηλεόραση, αυτή είναι η ίδια η ουσία του μέσου,
μια διαρκής ροή εικόνων και λόγου χωρίς ειρμό, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο… Γνωρίζω πως δεν πρέπει να δέχομαι τοις μετρητοίς ότι βλέπω στο γυαλί και, κυρίως, ξέρω καλά πως το μαύρο κουτί με τα πολλά κουμπάκια που ονομάζεται τηλεκοντρόλ μου δίνει το δικαίωμα να μην παρακολουθώ ότι δεν βρίσκω σωστό, να βλέπω μόνο ποδόσφαιρο, μπάσκετ και φόρμουλα ή να το κλείνω το χαζοκούτι, να ακούω μουσική και να διαβάζω εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία. Και σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να εστιαστεί
η αντίστασή μας στον κάθε είδους κιτρινισμό, όχι στην επίκληση της ανάγκης ενός ακόμη «χωροφύλακα» της εξουσίας που θα ελέγχει και θα λογοκρίνει…
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
