|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Κάθε παιχνίδι πρέπει να έχει κάποιους σταθερούς κανόνες, χωρίς τους οποίους δεν έχει λόγο ύπαρξης. Φανταστείτε μια παρτίδα «τριανταμία» όπου όποιος κάνει «μάνα» θα μπορεί να αλλάζει τους κανόνες όποτε επιθυμεί, πότε να κερδίζει το 29 και πότε το 34, ανάλογα με το φύλλο που τραβά. Θα μάζευε, αργά ή γρήγορα, όλες τις μάρκες από το τραπέζι, το παιχνίδι θα σταματούσε όμως και τι θα γινόταν μετά;
Στο παιχνίδι που παίζει το ελληνικό κράτος εναντίον του ελληνικού λαού όμως, οι κανόνες αλλάζουν κατά το μονόπλευρο συμφέρον του κράτους. Το χειρότερο είναι βέβαια ότι κράτος και λαός θα έπρεπε να παίζουν στην ίδια ομάδα και όχι ο ένας κατά του άλλου, αλλά έστω και έτσι, κάποιοι κανόνες θα έπρεπε να τηρούνται για να δίνουν νόημα στο παιχνίδι.
Κοιτάξτε μερικά παραδείγματα από την πρόσφατη επικαιρότητα. Παραμονές Χριστουγέννων πέρασαν οι βουλευτές μας στα μουλωχτά μια τροπολογία του άρθρου 20 του νόμου 3301/04 σύμφωνα με την οποία εξαιρείται το κράτος από την υποχρέωση να εφαρμόζει δικαστικές αποφάσεις που αφορούν πληρωμές. Με άλλα λόγια
το Δημόσιο κυνικά κήρυξε στάση πληρωμών των οφειλών του προς τους πολίτες, με (απαράδεκτο) επιχείρημα την δημοσιονομική στενότητα, τα άδεια ταμεία δηλαδή που μεταβίβασε η καταστροφική οκταετία Σημίτη στη Νέα Δημοκρατία. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επέβαλλε σχετική καταδίκη στην χώρα μας, όμως το Δημόσιο επιμένει να μην πληρώνει και όταν το κάνει, αρνείται να καταβάλλει τόκους. Την ίδια στιγμή μια μέρα να καθυστερήσει ο απλός πολίτης την πληρωμή του ΙΚΑ ή του ΦΠΑ ή οποιαδήποτε άλλη οφειλή του προς το κράτος, το χαράτσι είναι ληστρικό.
Παράδειγμα δεύτερον: ψηφίσαμε με κάποιο (σωστό ή λάθος) εκλογικό σύστημα που υπολογίζει τα λευκά ψηφοδέλτια σαν άκυρα, έρχεται όμως εκ των υστέρων μια απόφαση δικαστηρίου που ορίζει ότι
η Κεντρική Μακεδονία συνιστά ανεξάρτητη επικράτεια όπου ισχύουν άλλοι εκλογικοί κανόνες και όλα αυτά για να κερδίσει η Ν.Δ. μια έδρα παραπάνω (να την κάνει τι αναρωτιέμαι;) ή ίσως ο Αχιλλέας Καραμανλής τη βουλευτική αποζημίωση για δυο χρόνια ακόμη.
Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή η κιμπάρικη αποζημίωση όσων βουλευτών δεν εξελέγησαν ή δεν έβαλαν καν υποψηφιότητα, με τροπολογία που ψήφισαν οι συνάδελφοί τους όλων των παρατάξεων, πάλι σαν τους κλέφτες, νύκτα και μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο, με την ελπίδα ότι δεν θα τους πάρουμε χαμπάρι. Δεν τους πέρασε βέβαια, ο Τύπος έκανε καλά την δουλειά του, απέδειξαν όμως οι βουλευτές και τα κόμματα ότι αντιλαμβάνονται λάθος αυτό που κάνουν:
δεν είναι επάγγελμα το βουλευτιλίκι, δεν θα έπρεπε να εκπροσωπούν τον εαυτό τους και τα ατομικά ή συντεχνιακά τους συμφέροντα, αλλά αυτούς που τους ψήφισαν.
Συνεχίζω: την ώρα που οι βουλευτές μας ψάχνονται για το πώς θα πάρουν στα κρυφά κανένα φράγκο παραπάνω, εμείς πρέπει να «σφίξουμε το ζωνάρι», να υποστούμε άλλα μερικά χρόνια λιτότητα, κτλ, κτλ, έχω βαρεθεί ν’ ακούω αυτό το ρεφρέν. Αύξηση στους συντελεστές ΦΠΑ λοιπόν από 1ης Απριλίου, αλλά
η ΔΕΗ επιβάλλει αναδρομικά την αύξηση σε όλους τους λογαριασμούς που αφορούν το 2005. Θα μου πείτε, σιγά το ποσόν, πόσο είναι ένα τοις εκατό, κανα - δυο ευρουλάκια θα δώσει το κάθε νοικοκυριό. Σωστά, επί έξη εκατομμύρια λογαριασμούς, πες δέκα εκατομμύρια ευρό, κοντά τριάμισυ δισεκατομμύρια δραχμές, χρήματα κλεμμένα από την τσέπη μας, πάλι με αλλαγή κανόνων στο παιχνίδι μεταξύ κράτους και λαού.
Παράδειγμα τελευταίο και καυτό: αν ο (δυστυχώς Κρητικής καταγωγής) Χριστοδουλάκης έσκαψε έναν βαθύ λάκκο για τις Ελληνικές επιχειρήσεις και την αγορά με το εφεύρημα της «συνάφειας», ο Αλογοσκούφης έβαλε την ταφόπλακα με την «περαίωση». Οποιοσδήποτε δραστηριοποιείται επιχειρηματικά ή απλά έχει κάποια εισοδήματα (δηλωμένα και όχι «μαύρα»), λογικά κάνει κάποιο πλάνο για τα οικονομικά του, τόσα τα έσοδα, τόσα τα έξοδα, τόσα θα δίνει στην εφορεία, τόσα του μένουν για να περάσει, να αποταμιεύσει, να κτίσει ένα σπίτι, να σπουδάσει τα παιδιά του… Έλα όμως που δεν είναι έτσι και κάθε δυο-τρία χρόνια
το κράτος φορολογεί ξανά τα φορολογημένα, με εκβιαστικούς όρους «ή πληρώνεις όσα σου λέμε ή σου κάνουμε έλεγχο και θα πληρώσεις τα ίδια και παραπάνω συν την ψυχική οδύνη». Σε κάθε μου βόλτα στην πόλη ακούω κόσμο και κοσμάκη να κλαίει. Δεν υπερβάλλω,
κλαίνε από απόγνωση όσοι δουλεύουν έντιμα για να βγάλουν το ψωμί τους, «δεν αντέχουμε, γράψε κάτι» μου λεν διαρκώς.
Να γράψω λοιπόν, να γράψω ότι από τη στιγμή που το κράτος έχει μετατραπεί σε αντίπαλό μας στο κοινωνικό παιχνίδι, σε έναν εχθρό που δεν τηρεί κανένα κανόνα, καμιά υποχρέωση δεν έχουμε πλέον να τους τηρήσουμε εμείς. Ας μας γίνει συνείδηση ότι είναι θέμα επιβίωσης να παίξουμε με τους δικούς μας όρους και μόνο το παιχνίδι μιας ζωής που μας ανήκει.
Ή θα έπρεπε να μας ανήκει...
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη
στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία είναι
αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
