|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Φέτος το καλοκαίρι, από την κατάκτηση του Euro στο ποδόσφαιρο μέχρι την τελετή λήξης της Ολυμπιάδας, ζήσαμε μια συλλογική γιορτή, ένα ελληνικό πάρτι, ένα πανηγύρι όπου συμμετείχαμε όλοι φορώντας μπλουζάκια και αυτοκόλλητα με την ελληνική σημαία. Όλα τα πάρτι κάποτε τελειώνουν όμως και μέσα στην ζάλη της επόμενης μέρας κάποιες εικόνες επανέρχονται στη μνήμη μας:
Οι τελετές έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας. Υπερθέαμα με περιεχόμενο χωρίς ίχνος κιτς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η δημιουργική ομάδα περί τον Παπαϊωάννου πέτυχε να υπενθυμίσει σε όλους τους Έλληνες (και να προβάλει στον υπόλοιπο κόσμο) ποια είναι τα κοινά μας στοιχεία και βιώματα, ορίζοντας, κατά κάποιον τρόπο, τη σύγχρονη ελληνική ταυτότητα. Για μένα αυτό ισχύει τόσο για την έναρξη, που είχε ομόφωνη αποδοχή, όσο και για την λήξη, που δέχτηκε αρκετές κριτικές. Αν η έναρξη παρουσίασε την ελληνική ιστορία, φιλοσοφία και πολιτισμό και χαρακτηρίστηκε από το μέτρο και την αρμονία, η λήξη παραδόθηκε στην υπερβολή, το «έξω καρδιά», το «χύμα». Και τα δύο στοιχεία είναι αναπόσπαστα με την ελληνική μας ταυτότητα, αν πάψουμε να είμαστε «χύμα», αν απαρνηθούμε τη διονυσιακή πλευρά του χαρακτήρα μας, θα είμαστε λιγότερο Έλληνες.
Ο μοναχικός χορός της Γιάννας Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη, όταν οι υπόλοιποι επίσημοι είχαν αποχωρήσει. Σ’ αυτήν, εν πολλοίς, οφείλεται η ανακούφιση που νοιώσαμε οι περισσότεροι όταν τελείωσαν οι Αγώνες και όλα είχαν πάει καλά, χωρίς να δικαιωθούν οι international Κασσάνδρες. Ανέλαβε την διοργάνωση με ασφυκτικά χρονικά όρια και κατάφερε να «τρέξει» τους πάντες, στελέχη και πολιτικούς, για να πετύχει την διεθνή αναγνώριση ότι οι Ολυμπιακοί της Αθήνας ήταν οι καλύτεροι της ιστορίας (efharistoume, nikisate, siggnomi, κτλ). Παρά ταύτα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή δέχεται σκληρά σχόλια από ΜΜΕ και κοινή γνώμη. Δε λέω, χρειάζεται και το κουτσομπολιό, αλλά νομίζω ότι η ΓΑΔ δικαιούται την αναγνώριση.
Τα γλέντια, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, μετά τις νίκες της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Euro. Αυθόρμητες, μαζικές, απολαυστικές, διονυσιακές εκρήξεις, που είχαμε ξαναζήσει οι μεγαλύτεροι όταν πήραμε το Ευρωπαϊκό κύπελλο στο μπάσκετ.
Από αθλητικής πλευράς, όλοι οι αγώνες της ελληνικής ομάδας στο Euro ήταν συναρπαστικοί, ίσως όχι σε καθαρά ποδοσφαιρικό θέαμα, αλλά σε εξέλιξη και αγωνία. Γι αυτό και παθιάστηκαν όχι μόνον όσοι ξέρουν από μπάλα αλλά και οι υπόλοιποι, άνδρες και γυναίκες (παρ’ όλο που στις γυναίκες είναι περισσότερο ανεπτυγμένο το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου που τους δίνει πλεονέκτημα στην γραμμική σκέψη (ομιλία, π.χ.), ενώ στους άνδρες το δεξί που επιτρέπει καλύτερη αντίληψη του χώρου, βασικό στοιχείο για να καταλάβεις ποδόσφαιρο). Προσωπικά κρίνω ως συναρπαστικότερη στιγμή των Ολυμπιακών αγώνων όταν ο «παιγμένος» Ιρλανδός πάστορας επιτέθηκε στον Βραζιλιάνο μαραθωνοδρόμο που έτρεχε πρώτος. Έχω τρέξει (και τερματίσει) στην κλασική διαδρομή και ξέρω ότι στο σημείο που έγινε η επίθεση, οι ζόρικες ανηφόρες έχουν περάσει, μπροστά σου ανοίγεται κατηφορική ευθεία μέχρι το Στάδιο και μετά δυο ώρες υπερπροσπάθεια οι ενδορφίνες σε έχουν φέρει σε κατάσταση νιρβάνα, πολύ πέρα από το όριο του πόνου, τρέχεις και βλέπεις τον εαυτό σου από ψηλά, σχεδόν εξωσωματική εμπειρία. Μια τέτοια στιγμή έκστασης είδαμε να διακόπτει ο Ιρλανδός και όμως, ο Βραζιλιάνος Λίμα όχι μόνον βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει και να τερματίσει, αλλά δέχτηκε το όλο επεισόδιο σαν τζέντλεμαν, ένας αληθινός αθλητής.
Η «αποθέωση» Κεντέρη πριν τον τελικό των 200 μέτρων.
Υπέρτατη ξεφτίλα να ζητωκραυγάζει το πλήθος υπέρ του ντοπαρίσματος, της «καθαρής» που δεν ανιχνεύεται, της απάτης και της ρεμούλας. Και δικαιολογίες του τύπου «όλοι ντοπάρονται» και «οι Αμερικανοί που πήραν τις τρεις πρώτες θέσεις ήταν κι αυτοί καρα-ντοπαρισμένοι» δεν έχουν καμία βάση. Να τους κράξουμε τους Αμερικανούς, αν φταιν, και όποιον άλλο κλέβει, αρχίζοντας όμως από τα «εν οίκω» μας.
Τώρα το πάρτι τελείωσε και τα κεφάλια μέσα, άσε που η πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική ποδοσφαίρου έχασε από τους Αλβανούς. Θα έλθει και η στιγμή του λογαριασμού, που θα είναι τσουχτερός, αλλά αφού πέρασαν καλά οι φιλοξενούμενοι μας θα τον πληρώσουμε, κουβαρντάδες και κιμπάρηδες ως Έλληνες (άσε που δε μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς). Ας μην συμβιβαστούμε με τα κατάλοιπα του πάρτι όμως, τα «έκτακτα μέτρα», τα Ζέπελιν και τις κάμερες του Βουλγαράκη, τις κάθε είδους στολές που απειλούν να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς μας. Και ας θυμόμαστε θετικά που και που τις σπάνιες και ξεχωριστές στιγμές που η διαχωριστική γραμμή του «εγώ» καταργήθηκε, που νιώσαμε πόσα κοινά έχουμε με τον δίπλα μας και απλά πήραμε μέρος στη συλλογική γιορτή, στο πάρτι…
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
