|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Πάνε κι οι εκλογές, ήλθε η «δεξά» στην εξουσία, χωρίς να γεμίσουν τα ξερονήσια και οι φυλακές, όπως κάποιοι μας απείλησαν τις τελευταίες εβδομάδες του προεκλογικού σκληρού ροκ. Και όταν «έκλεισε» πλέον το 75ο τεύχος των ΣΤΙΓΜΩΝ (στη γλώσσα των εκδοτών ο όρος «κλείνω τεύχος» δεν έχει τίποτε το αρνητικό, σημαίνει ότι όλα είναι έτοιμα πλέον για τυπογραφείο, πλην του editorial) και άρχισα το μετεκλογικό μου μπλα-μπλα, πως δηλαδή το ΠΑΣΟΚ που ξεκίνησε ως ένα σοσιαλιστικό κίνημα κοινωνικής ευαισθησίας και ανθρωπιάς, πρέπει να επανασυνδεθεί με τις λαϊκές διεκδικήσεις και να ξαναβρεί την πολιτική του ταυτότητα, μακριά από κότερα, Ανδριανόπουλους, Μίλερ, Πόρτο Καράς και άλλες κακόηχες λέξεις για να έχει λόγο ύπαρξης, κτλ, ήλθε το κτύπημα στη Μαδρίτη που κατέστησε πολλαπλά σημαδιακή την ημερομηνία της 31ης Μαρτίου.
Τότε θα εγκαινιαστεί επίσημα το Παγκρήτιο Στάδιο, κάτι που σημαίνει ότι μπαίνουμε πλέον στην τελική ευθεία πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και είναι γνωστό ότι οι προκριματικοί ποδοσφαίρου που θα γίνουν στο νησί μας θα προηγηθούν της επίσημης και πανηγυρικής τελετής έναρξης. Με άλλα λόγια, κοντός ψαλμός αλληλούια, ήγγικεν η ώρα της κρίσης. Μόνο που η βομβιστική επίθεση στην Ισπανία μετατοπίζει την αγωνία από το αν θα τα καταφέρουμε να είμαστε έτοιμοι εγκαίρως και να μην ξεφτιλιστούμε διεθνώς, στο
αν θα υπάρξει κάποιο βίαιο κτύπημα ανάλογο της Μαδρίτης στην χώρα μας.
Και είναι βέβαια πολύ αργά να μετανιώσουμε για
τον μεγαλοϊδεατισμό κάποιων που μας ενέπλεξαν σ’ αυτή την βλακώδη περιπέτεια. Οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει πως ο τότε υφυπουργός Γ. Λιάνης προκάλεσε ειδικές συνεδριάσεις της ελληνικής Επιτροπής Ολυμπιακών όταν ο Α. Παπανδρέου ήταν ετοιμοθάνατος στο Ωνάσειο και εξασφάλισε «στο φτερό» την σύμφωνη γνώμη του τότε δημάρχου Αθηναίων Δ. Αβραμόπουλου και των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, χωρίς σοβαρό προβληματισμό και σοβαρή μελέτη των υπέρ και των κατά μιας τέτοιας ευθύνης. Ξεχάσαμε επίσης πως συκοφαντήθηκαν όσοι προέβαλλαν επιχειρήματα κατά της διεκδίκησης, ορισμένοι από τους οποίους …συνελήφθησαν κιόλας! Είπαμε όμως, τώρα είναι αργά για να παρελθοντολογούμε, πρέπει να δούμε όλοι μαζί πως θ’ αποφύγουμε τον κίνδυνο να επαναληφθούν στην χώρα μας ενέργειες όπως της Μαδρίτης.
Ήδη οι Αμερικανο-εβραίοι πράκτορες αλωνίζουν την Επικράτεια, χωρίς να δεσμεύονται από Αρχές Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και άλλες τέτοιες ευρωπαϊκές «ευαισθησίες». Ήδη συμφωνήθηκε ότι ξένοι στρατιώτες του ΝΑΤΟ, ενδεχομένως με Τούρκους διοικητές, θα πατήσουν το έδαφος της ελληνικής επικράτειας και η συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας ακούγεται πλέον λογική, εδώ που φτάσαμε χρειάζονται συνυπεύθυνοι σε περίπτωση – ό μη γένοιτο - καταστροφής. Συμβιβαστήκαμε με το κλίμα φόβου που καλλιεργείται και που επιφέρει την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων στο όνομα της ασφάλειας. Παρακολουθήσαμε την γενική πρόβα καταστολής στην Σύνοδο Κορυφής της Χαλκιδικής και το παράδειγμα που προσπάθησαν να δώσουν αστυνομία και – φευ - δικαιοσύνη από κοινού, ενοχοποιώντας με «βαλτά» στοιχεία διαδηλωτές
(αν δεν το κατάφεραν είναι γιατί αντέδρασε η κοινή γνώμη, για πόσο ακόμη θα αντιδρά όμως όταν τέτοιου είδους πρακτικές γίνουν καθημερινότητα;)
Αρκούν όλ’ αυτά για να νοιώσουμε όμως ασφαλείς; Τα χιλιάδες αθώα θύματα της Νέας Υόρκης, της Άγκυρας, της Μαδρίτης, της Καζαμπλάνκα, του Ριάντ, της Χάϊφας, της Μόσχας, της Ιερουσαλήμ το αποκλείουν. Δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις έναν αποφασισμένο να πεθάνει άνθρωπο, όσους Ράμπο με τζιπ Τσερόκι και να αμολήσεις, όσους ανιχνευτές και να τοποθετήσεις, ότι μέτρα και να πάρεις. Όταν μιλάμε για
«ασύμμετρη απειλή» εννοούμε πως ένας καμικάζι με μια «βρώμικη» πυρηνική βόμβα που χωρά σ’ ένα σακίδιο πλάτης ή με μερικά βακτηρίδια σ’ ένα σωληνάριο, μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερος από δέκα αεροπλανοφόρα εξοπλισμένα με «έξυπνες βόμβες».
Στην Ισπανία, η τυφλή αφοσίωση της κυβέρνησης Αθνάρ στο Μπους και τον τρομοκρατικό πόλεμο κατά του Ιράκ έφερε την εκατόμβη της Μαδρίτης. Και ο μεν Αθνάρ χαντάκωσε το κόμμα του στις εκλογές, πήγε σπίτι του (χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, άραγε και χωρίς τύψεις;) και θα δείχνει στα εγγόνια του φωτογραφίες με το Μπους και το Μπλερ στις Αζόρες: «δείτε παιδιά, εδώ ο παππούς κήρυξε τον πόλεμο σε μια χώρα με κακούς μαυριδερούς μουστακαλήδες για να τους πάρει τα πετρέλαια ο καλός Αμερικανός καουμπόϊ».
Ο Ισπανικός λαός όμως, που στην συντριπτική πλειοψηφία του εναντιώθηκε στον πόλεμο, θρηνεί αθώα θύματα.
Η μόνη διέξοδος, για να αποφύγουμε τα χειρότερα - και όχι μόνο για τους Ολυμπιακούς αγώνες - είναι
η όσο το δυνατόν πληρέστερη απεμπλοκή μας από τον κατακτητικό πόλεμο που έχουν κηρύξει οι Αμερικανοί κατά της ανθρωπότητας. Δεν έχουμε κανένα λόγο να βρισκόμαστε στο Αφγανιστάν, το Ιράκ ή όπου αλλού αποφασίσουν τα γεράκια. Εάν αποδεικνύουμε πως «είμαστε όλοι Αμερικανοί», αν συμμετέχουμε στα πλάνα της σπείρας που θέλει να υποτάξει τον πλανήτη, θα είναι σα να δεχόμαστε πως
«είμαστε όλοι στόχοι».
Δεν θέλουμε να γίνουμε στόχοι όμως και αυτό πρέπει να το σέβονται πάντα και κατά προτεραιότητα εκείνοι στους οποίους εμπιστευόμαστε την διακυβέρνηση της χώρας μας.
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
