|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Σε τι κοινωνία ζούμε αλήθεια; Που είναι τα όνειρα για έναν δικαιότερο, καλύτερο κόσμο με τα οποία μεγάλωσε η γενιά της μεταπολίτευσης; Που βρίσκονται οι χαρισματικοί πολιτικοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, θεωρητικοί που θα μας εμπνεύσουν να παλέψουμε για μια πιο ανθρώπινη, πιο γεμάτη ζωή;
Στην Αθήνα οι ριάλιτι κατινίστικες εκπομπές της ιδιωτικής τηλεόρασης και τα κιτρινιάρικα ταμπλόϊντ υπαγορεύουν στο υπουργείο πολιτισμού ποια έργα τέχνης πρέπει να αποκαθηλωθούν για να μην θίξουν τους οπαδούς του ΛΑΟΣ (κόμμα του Καρατζαφέρη) και το στέλεχος της Ν.Δ. Μιλτιάδη Έβερτ. Και ο υπουργός Ευάγγελος Βενιζέλος σπεύδει να υπακούσει, θυμίζοντάς μας πως οι Ταλιμπάν ανατίναξαν τα βουδιστικά αγάλματα, πως αντιμετώπισε η Ιερά Εξέταση τον Γαλιλαίο, αλλά και πιο κοντά σε εμάς πως απαγόρευσε η Εκκλησία της Ελλάδας την ταφή του Νίκου Καζαντζάκη. Η διαφορά είναι βέβαια
(όπως μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της Ελένης Κατσουλάκη που δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος) ότι τότε ξεσηκώθηκε ο Κρητικός λαός, μαζί με τους εκπροσώπους της πνευματικής και πολιτικής ζωής του τόπου και επέβαλλε την χριστιανική ταφή του μεγάλου στοχαστή. Ενώ σήμερα καλλιτέχνες, πολιτικοί, κτλ, αλλά, δυστυχώς, και ο λαός … τσιμουδιά (πλην του ίδιου του Βενιζέλου, που αυτοκαυτηρίασε με οργή την ίδια του την απόφαση ως απαράδεκτη - που καταντάει ο άνθρωπος όταν κυνηγά ψήφους!)
Νέα παιδιά που διαδήλωναν για την ειρήνη ενοχοποιούνται με ψευδή στοιχεία και στημένες αποδείξεις που «κατασκευάστηκαν» σε live μετάδοση, μπροστά στις κάμερες της κρατικής τηλεόρασης. Τα παιδιά αυτά κρατούνται χωρίς δίκη, δέρνονται, βασανίζονται (μιλάμε για έτος 2003 με «σοσιαλιστική» κυβέρνηση) και ουδείς δικαστικός ή πολιτικός διαμαρτύρεται για την αυταπόδεικτη αυθαιρεσία, ακόμη και όταν οι κρατούμενοι αρχίζουν απεργία πείνας και φτάνουν στα όρια του θανάτου. Αλλά μήπως αντιδράσαμε εμείς, οι «καθώς πρέπει» πολίτες; Μπα, ήμασταν απασχολημένοι να βλέπουμε survivor και mission… Ευτυχώς, κάποια παλικάρια (και κοπελιές) που δεν έχουν ακόμη συμβιβαστεί και φυτοποιηθεί, πάλεψαν, διαδήλωσαν, έκαναν ειρηνικές καταλήψεις και διαδηλώσεις
(φεύγοντας από το Δημαρχείο Ηρακλείου σκούπισαν, σφουγγάρισαν και άφησαν τον χώρο καλύτερο απ’ ότι τον βρήκαν), βγήκαν στο διαδίκτυο και πέτυχαν την απελευθέρωση των «επτά». Βέβαια η κυβέρνηση το πέρασε το μήνυμα: «μην ξαναδιαδηλώσετε ενάντια στον πόλεμο, μην αντιστέκεστε στη συμμαχία μας με τους Αμερικανο-Εβραίους, γιατί μπορεί να σας ρίξουμε σε κανένα μπουντρούμι και να σας ξεχάσουμε να κάνετε παρέα με τους διάδοχους του Μάλιου και του Θεοφιλογιαννάκου
(“διάσημοι” βασανιστές επί χούντας για τους νεότερους που δεν τους γνωρίζουν και για τους παλαιότερους που δεν τους θυμούνται).
Βασικές αρχές του δικαίου, για τις οποίες η πολιτισμένη ανθρωπότητα έδωσε αγώνες επί αιώνες, καταστρατηγούνται «ελαφρά τη καρδία»: ομολογίες με βασανιστήρια, αναδρομική ισχύ νόμων, «ένοχος ένοχον ου ποιεί», απαγόρευση επαφής με δικηγόρο, καταδίκες χωρίς ίχνος αποδείξεων, ψιλά γράμματα για τον «επιτυχημένο» Χρυσοχοϊδη… Καμία σημασία δεν έχει η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης ή το κράτος δικαίου όταν πρόκειται να ικανοποιηθούν οι «σύμμαχοί» μας. Και βέβαια αυτοί δεν είναι αχάριστοι, κοτζάμ υπαρχηγό του FBI έστειλαν στην αποικία για να παρασημοφορήσει Χρυσοχοϊδη, Σύρο, Νασιάκο και λοιπούς «επιτυχημένους», για τη συμμετοχή τους στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Μήπως διαμαρτυρηθήκαμε, μήπως διαδηλώσαμε, μήπως οργιστήκαμε γι’ αυτό το πισωγύρισμα στα ατομικά δικαιώματα; Μπα, ήμασταν απασχολημένοι, παίζαμε λότο, τζόκερ και στοίχημα… Κάποτε βγαίναμε στους δρόμους για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» τώρα αποδεκτό σλόγκαν της εποχής είναι το «κι αν σου κάτσει;»…
Η δολοφονία από πρόθεση του Ηρακλή Μαραγκάκη ήταν φυσικό επακόλουθο της τακτικής που ακολουθούσαν τα ΤΑΕ, ΕΚΑΜ, ΕΙΔΑΣΥΔΕ και άλλα αρχικά στην Κρητική ύπαιθρο. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί το μοιραίο, καθώς προπηλακισμοί, ξυλοδαρμοί, εξευτελισμοί και κάθε είδους αυθαιρεσίες βρίσκονταν σε καθημερινή βάση (με εντολή άνωθεν προφανώς). Είχαμε φτάσει στο σημείο όποιος φορά στιβάνια και κιλότες, όποιος αφήνει μουστάκι, οδηγά αγροτικό ή ακούει Σκορδαλό, Ψαραντώνη και Ζερβάκη να θεωρείται ύποπτος: «βγες έξω απ’ τα’ αμάξι ρε μ…….– πέσε κάτω ρε αρχ….. – άνοιξε τα πόδια σου, που είναι τα όπλα ρε, γ…. τη μ…. σου». Μίλησε κανείς, είπε κανείς τίποτε; Σίγουρα αδικώ κάποιους, αλλά οι μοναδικές καταγγελίες της απαράδεκτης αυτής κατάστασης που είχα δει πριν την δολοφονία του 22χρονου Ανωγειανού ήταν δικές μου και του Γιάννη Λυβιάκη από τα Χανιά…
Που πάει η κοινωνία μας λοιπόν; Τι πρέπει να γίνει για να ξυπνήσουμε όλοι και να εξεγερθούμε ενάντια στην διαφθορά, τον πολιτιστικό ξεπεσμό, την απαξίωση της δημοκρατίας, τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος, την κρατική καταστολή, τη συμμετοχή στον παγκόσμιο πόλεμο των Αμερικανο-Εβραίων εναντίον της ανθρωπότητας; Οι νομείς της εξουσίας θα γελούν με αυτά που γράφω, χαρακτηρίζοντάς με ενδεχομένως ρομαντικό και αιθεροβάμονα. Θέλω να ελπίζω όμως ότι οι εξεγέρσεις ακολουθούν υπόγειες, αχαρτογράφητες διαδρομές και συχνά χρειάζεται μια απλή αφορμή για να σπάσει το «αυγό του φιδιού» πριν εκκολαφθεί το φίδι και μας κατασπαράξει όλους…
Άντε και καλή χρονιά (με εκλογές και ολυμπιακούς, το 2004 δεν θα πλήξουμε)…
Υ.Γ. Το περασμένο τεύχος των ΣΤΙΓΜΩΝ εξαντλήθηκε μέσα σε μια εβδομάδα από τα περισσότερα σημεία πώλησης στην Κρήτη. Σας ευχαριστούμε, μας δίνετε δύναμη για τη συνέχεια.
Υ.Γ. Στην παρουσίαση του Νίκου Ψιλλάκη που δημοσιεύεται σε επόμενες σελίδες δεν αναφέρεται ότι βραβεύτηκε με το φετινό Βραβείο Καζαντζάκη του Δήμου Ηρακλείου καθώς η ανακοίνωση της βράβευσης έγινε όταν το περιοδικό (πλην του σημειώματος αυτού) είχε ήδη τυπωθεί
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
