του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Δεκέμβριος 2002
Από το
1980 και μετά που ασχολούμαι επαγγελματικά με
την ενημέρωση έχω εμπεδώσει ότι για τον
αναγνώστη, τον ακροατή ή τον τηλεθεατή το
Κυπριακό «δε πουλάει», όπως λέμε στη
δημοσιογραφική αργκό. Μόνο σε έσχατη ανάγκη,
όταν «δε κουνιέται φύλλο» (για να
χρησιμοποιήσω πάλι την ορολογία του
επαγγέλματος) και αφού είχα αποκλείσει κάθε
εναλλακτική λύση έβαζα πρωτοσέλιδο για το
Κυπριακό, όποτε έκανα τον αρχισυντάκτη σε
ημερήσια μέσα. Έχουμε μπει αισίως στον
δέκατο τρίτο χρόνο έκδοσης των ΣΤΙΓΜΩΝ και
πρώτη φορά θα «ρίξω μια πενιά» για το θέμα,
με χαρά το κάνω τώρα που οι εξελίξεις είναι
θετικές.
Όχι πως το θέμα
δε μ’ ενδιέφερε προσωπικά. Στις επισκέψεις
μου στο (άλλο) μεγάλο Ελληνικό νησί ένοιωσα
τη ζεστασιά του Ελληνισμού, τη μαγεία της
κοινής μας γλώσσας και παράδοσης,
διαπίστωσα τα ιδιαίτερα θερμά αισθήματα
που τρέφουν οι Κύπριοι προς εμάς τους
Κρητικούς και που δε μου φαίνεται ότι τους
επιστρέφουμε σε ανάλογο βαθμό, έζησα την
πίκρα των ξεριζωμένων. Παράλληλα όμως
καταλάβαινα (δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη
νοημοσύνη) ότι από τη στιγμή που η Τουρκία
παίζει έξυπνα το χαρτί της γεωπολιτικής της
θέσης, ούτε οι δικτάτορες του κόσμου
Αμερικανοί, ούτε οι αργόμισθοι του «σωματείου–σφραγίδα»
ΟΗΕ (άχρηστα αρχικά πια χωρίς κανένα σκοπό
ύπαρξης) θα πίεζαν τους εισβολείς ή θα
έσκαγαν για τους πρόσφυγες, τους
αγνοούμενους, τους νεκρούς, την κατοχή … Δεν
είναι Κουβέιτ με πετρέλαια η Κύπρος για να
την ελευθερώσουν οι «μαχητές της
ελευθερίας» και η Τουρκία δεν είναι Ιράκ
να τις ρίξουν μερικές πανέξυπνες βόμβες με
ουράνιο ή να της επιβάλλουν εμπάργκο για να
πεθαίνουν 1000 Τουρκάκια την ημέρα χωρίς
φάρμακα και τροφή…
Και βέβαια δεν πίεζαν ιδιαίτερα οι
δικοί μας πολιτικοί για τη λύση του
Κυπριακού, απασχολημένοι με ζεϊμπέκικα
και τσιφτετέλια ή με το να παρελαύνουν
καμαρωτοί στο γήπεδο της Φενέρ Μπαχτσέ υπό
το βλέμμα του Σουλεϊμάν του Πορθητή που
κυριεύει την Πόλη (και το σαφές μήνυμα «Kill them All» για να μην ξεχνιόμαστε). Και δεν
πίεζαν γιατί μεταπολεμικά η εξωτερική
πολιτική της χώρας μας εξαρτάται απόλυτα
από τις ΗΠΑ (με εξαίρεση ίσως την εποχή που
ο Ανδρέας ήταν στα καλά του, αλλά ο
μακαρίτης έπαιζε σε άλλο επίπεδο, είχε το
χάρισμα να μπορεί να κάνει υπερβάσεις και
στην διεθνή πολιτική). Οι υπόλοιπες
κυβερνήσεις της χώρας μας έχουν ως μόνο
μέλημα την επίδειξη καλής διάθεσης
απέναντι στους υπερατλαντικούς ηγεμόνες,
όταν τα Ίμια από τμήμα της επικράτειας
έγιναν «γκρίζα ζώνη» είπαμε «ευχαριστώ
τους Αμερικανούς».
Όμως η
άνευ όρων είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή
Ένωση και η ταυτόχρονη παραπομπή στις
καλένδες των εναρξιακών διαπραγματεύσεων
της Τουρκίας, δείχνει ότι κάτι διαφορετικό
συνέβη. Όχι στην δική μας εξωτερική
πολιτική, ο θερμότερος υποστηρικτής των
Αμερικανο-τουρκικών θέσεων για κοντινή
ημερομηνία ήταν ο George Papandreou. Το
διαφορετικό είναι η ανυπακοή της
πλειοψηφίας των Ευρωπαίων ηγετών στην
προσπάθεια των ΗΠΑ να ικανοποιήσουν με μια
ημερομηνία την Τουρκία, ως ανταπόδοση των
μελλοντικών εξυπηρετήσεων της πολύτιμης
συμμάχου στον επικείμενο πόλεμο και την
καταστροφή του Ιράκ που ετοιμάζουν οι
άρχοντες του ολέθρου. Μάλιστα ο απροκάλυπτος
αμερικανικός παρεμβατισμός σ’ ένα
εσωτερικό θέμα της Ε.Ε. είχε αρνητικό
αποτέλεσμα για την Τουρκία, καθώς η τελική
πρόταση είναι χειρότερη από τη
γαλλογερμανική που είχε απορρίψει και
είναι ενδεικτικό ότι οι σκανδιναβικές
χώρες πρότειναν να μη της δοθεί καθόλου
ημερομηνία.
Ελπίζω
αυτή η απείθεια να αντανακλά μια
γενικότερη αντίδραση της Ενωμένης Ευρώπης
στο νέο πόλεμο που ετοιμάζεται, στον
περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο
όνομα της «ασφάλειας», στην εγκατάλειψη
των κοινωνικών κεκτημένων προς όφελος της
κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων, μια
αντίδραση σε όλα τα αρνητικά που θέλουν να
μας επιβάλλουν για να μας ελέγχουν
καλύτερα. Εύχομαι να επιδιώξει η Ευρώπη
των εικοσιπέντε να γίνει ένας πόλος
αντίθεσης στη βαρβαρότητα, μια
παγκόσμια δύναμη που θα σέβεται τις αξίες
του ανθρωπισμού όπως διαμορφώθηκαν από
φωτισμένα άτομα και κοινωνικούς αγώνες
που διαδραματίστηκαν στην ίδια αυτή
γεωγραφική περιοχή.
Δεν
θέλω να πιστέψω ότι θα ισχύσει αυτό που έχει
εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο ο περιβόητος
Χένρι Κίσιγκερ ότι «όσοι επιζητούν την
απόκτηση ευρωπαϊκής ταυτότητας μέσω της
αποστασιοποίησης με τις ΗΠΑ δεν πρέπει να
αυταπατώνται ότι οι τελευταίες θα
παραμείνουν για πάντα απαθείς όταν
αμφισβητούνται οι αρχές της πολιτικής τους
– αργά ή γρήγορα θα υπερασπιστούν τα
συμφέροντά τους και τότε τα έθνη της Δύσης
θα επιστρέψουν στην πορεία που λίγο έλειψε
να τα καταστρέψει δυο φορές σε διάστημα
μιας γενιάς».
Και
όταν έλθει η ώρα, όταν καταργηθούν τα λευκά
κελιά, όταν σταματήσουν οι προκλήσεις στο
Αιγαίο, αν η Τουρκία δεν το παίζει διεθνής
τσαμπουκάς με τις πλάτες των ΗΠΑ, όταν
πάψουν οι εκκαθαρίσεις των Κούρδων, όταν
επιτραπεί η ελεύθερη έκφραση, τότε ας
δεχθούμε τους γείτονες σε μιαν Ευρώπη
πολυφυλετική, πολυθρησκευτική, πολυγλωσική,
μιαν Ευρώπη με κεντρικό άξονα τον άνθρωπο.
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
| 
