Νοέμβριος 2002

Το να γράφεις σε περιοδικό είναι σα να είσαι αποκλεισμένος σε ερημονήσι και να αφήνεις στο πέλαγος μπουκάλια με μηνύματα. Δεν ξέρεις πότε θα διαβάσει κάποιος αυτά που γράφεις, μπορεί σε μια μέρα, μπορεί και σε πέντε χρόνια.  Προχθές επισκέφτηκα τον οδοντογιατρό και στην αίθουσα αναμονής τρία άτομα προσπαθούσαν να ξεχάσουν απονευρώσεις, τροχούς και σφραγίσματα, ξεφυλλίζοντας εκ περιτροπής το ίδιο τεύχος των ΣΤΙΓΜΩΝ του 1993, με εξώφυλλο τον Πατριάρχη (μεγάλη η χάρη του) που είχε επισκεφθεί το νησί μας (το συγκεκριμένο τεύχος έχω την εντύπωση ότι τοποθετείται επίτηδες εκεί από τον άσπονδο φίλο και οδοντογιατρό μου, καθώς αποτελεί την αφορμή για μια πολύ συγκεκριμένη στιχομυθία μεταξύ μας: γκρινιάζει όταν τον επισκέπτομαι, κάθε τρία περίπου χρόνια, για έναν απλό καθαρισμό ότι «αν όλοι είχαν τα δικά σου δόντια θα τα κλείναμε τα ιατρεία» και πάγια του απαντώ ότι «αν όλοι αγόραζαν περιοδικό κάθε πέντε χρόνια, καλύτερα να γινόμουν οδοντίατρος»).  

Τακτικά ακούω σχόλια, θετικά ή αρνητικά, για κάτι το οποίο έχω αναφέρει χρόνια πριν και ούτε θυμάμαι αν πρέπει να το υποστηρίξω ή να το καταδικάσω γιατί εκφράζω σήμερα εντελώς το αντίθετο. Όχι ότι με ενοχλεί, είναι μια ικανοποίηση και αυτά τα σχόλια, σε εποχές που οι δημοσιογράφοι συνειδητοποιούμε ότι η δουλειά μας δεν έχει  ουσιαστικό αντίκρισμα. Κάποτε νοιάζονταν ο κόσμος και είχε νόημα αυτό το κακοπληρωμένο επάγγελμα, ένοιωθες ότι υπήρχε μια κάποια δυνατότητα παρέμβασης. Τον πατέρα μου τον μαχαίρωσαν, τον δίκασαν, τον έκλεισαν φυλακή, για αυτά που έγραφε, κάποιους ενοχλούσε και θα μπορούσα, αν είχα χώρο, να παραθέσω πολλά παραδείγματα που οι καμπάνιες του είχαν αποτέλεσμα. Σήμερα, αν διαβάσετε μιας μέρας τις εφημερίδες, θα δείτε χίλια-δυο στραβά, που επισημαίνονται και καταγγέλλονται από φιλότιμους επαγγελματίες της ενημέρωσης, αλλά δεν προκαλούν κανενός είδους αντίδραση: φορείς που παρανομούν, παρανομούντες που δεν τιμωρούνται, πολιτικούς που λεν άλλα τη μια μέρα και άλλα την άλλη, εμείς τα γράφουμε και αυτοί μας γράφουν.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά, «μια ορισμένη κατηγορία δημοσιογράφων, οι οποίοι επιστρατεύονται με παχυλούς μισθούς χάρη στην ικανότητα να υποτάσσονται ανενδοίαστα στις προσδοκίες του λιγότερο απαιτητικού κοινού, συνεπώς μια κατηγορία από τους πιο κυνικούς, τους πλέον αδιάφορους σε κάθε μορφής δεοντολογία, τείνει να επιβάλλει στο σύνολο των δημοσιογράφων τις «αξίες» της, τις προτιμήσεις της, τους τρόπους ύπαρξης και ομιλίας της, το «ανθρώπινο ιδεώδες» της» (Πιερ Μπουρντιέ, «Για την Τηλεόραση»).

Τέλος πάντων, είναι 28^η Οκτωβρίου, αργία και παρέλαση, πηγαίνω στο γραφείο με καφέ, κρουασάν, εφημερίδες χθεσινές και πολλές ιδέες σημερινές για το 67^ο «εν αρχή» της εκδοτικής ιστορίας των ΣΤΙΓΜΩΝ. Με συναντά όμως κάποιος φίλος και με κόβει: «καλά τα χώνεις κάθε δίμηνο, δίκιο έχεις για τους Αμερικάνους, τη πολιτική, τη παγκοσμιοποίηση, το χρηματιστήριο, τους Ολυμπιακούς αγώνες, την αυτοδιοίκηση, αλλά παλιότερα έγραφες και καμιά βλακεία να περνά η ώρα, ήσουν πιο χαβαλές, πιο lifestyle».

Σαν "παλιός" στην δημοσιογραφική πιάτσα θα έπρεπε να έχω συνηθίσει την κριτική και πράγματι έχω, αλλά καμιά φορά σχόλια τέτοιου είδους προκαλούν μπλοκάρισμα και σε πιο έμπειρους από μένα. Στο τελευταίο τεύχος του Nitro που έχω μπροστά μου για παράδειγμα, ο Πέτρος Κωστόπουλος, πρώτος διδάξας του lifestyle και του editorial σε πρώτο πρόσωπο στον Ελληνικό περιοδικό τύπο, αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα μπλοκαρίσματος και το ξεπερνά καταφεύγοντας στη λύση «παίρνω συνέντευξη από τον εαυτό μου», θα την έχω υπ΄ όψιν μου για κάποιο προσεχές τεύχος…

Αληθεύει λοιπόν ότι ζητάτε, εσείς οι αναγνώστες, περισσότερο lifestyle και χαβαλέ; Δεν το πιστεύω εξ ου και η στροφή του περιοδικού αυτού σε πιο δημοσιογραφικά μονοπάτια. Γιατί να δώσει κάποιος πέντε ευρόπουλα για να πάρει αυτό που του προσφέρεται απλόχερα δωρεάν από 10 ανταγωνιστικά τηλεοπτικά κανάλια που φορτσάρουν με γενναίες δόσεις Βίσσης και Βανδή, Τομ Κρουζ και reality καταστάσεων ακόμη και στις ενημερωτικές εκπομπές τους; Όταν πρωτοανοίξαμε το "μαγαζί", το 1991, ήταν τόλμημα να ξεφύγεις από την «σοβαρή» δημοσιογραφία και να εξερευνήσεις πιο ελαφριά θεματογραφία, ανακαλύπτοντας ανθρώπους και τρόπους ζωής (εξ ου και lifestyle) που δεν είχαν απασχολήσει τα μέσα της εποχής. Φρέσκα πράγματα βγήκαν από αυτή την τάση και είχε και πλάκα. Άλλοι καιροί τότε όμως, άλλοι τώρα. Εν έτει 2002 βρίσκω θλιβερές τις προσπάθειες κάποιων επίζηλων εκδοτών (μιλώ πάντα σε τοπικό επίπεδο) να περάσουν το τίποτα ως καινοτομία. Και με στενοχωρεί όχι μόνο σαν επαγγελματία του χώρου, αλλά σαν Κρητικό, να βλέπω στα περίπτερα δίπλα-δίπλα τις ΣΤΙΓΜΕΣ και αυτά τα ψευτο-lifestyle, με προσβάλλει ότι θέλουν να με κοροϊδέψουν πασάροντάς μου ως Κρητικό τύπο αντιγραμμένα αναμασήματα από Αθηναϊκά έντυπα και φωτογραφίες μοντέλων β’ κατηγορίας.

Και αν ακόμη πίστευα ότι το lifestyle θα απέδιδε περισσότερο οικονομικά (πράγμα εντελώς άτοπο με τα σημερινά δεδομένα, η αγορά είναι σκληρή και ξέρει να τιμωρεί αμείλικτα το ιμιτασιόν) θα ήμουν άραγε σε θέση να σας το προσφέρω; Δε νομίζω, έχω τραβήξει πολλά για να μπορώ να παρουσιάζω κάθε δυο μήνες ένα περιοδικό με άποψη και αυτό ακριβώς απάντησα και στον φίλο που μου προκάλεσε το (παροδικό) μπλοκάρισμα με το σχόλιό του: "από χαβαλέ θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε, το lifestyle όμως είναι νεκρό και ήδη θαμμένο".

 Αλλα εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ

Η επικοινωνία είναι αμφίδρομη! Νίκος Καρέλλης

Ο Νίκος Καρέλλης στο Facebook 

[ ΗΟΜΕ ] [ TAYTOTHTA ] [ ΘΕΜΑΤΑ ] [ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ] [ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ] [ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ] [ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ] [ EDITORIAL ] [ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ] [ LINKS ] [ DOWNLOADS ] [ CRETA SHOP ] [ FACEBOOK ] [ ΕΚΔΟΣΕΙΣ MAGAZINE ] [ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ] [ ENGLISH ] [ CRETA SHOP ]

Απορίες - ερωτήσεις webmaster@stigmes.gr - ΣΤΙΓΜΕΣ © 2001-10 All rights reserved