του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Σεπτέμβριος 2002
Ένα mail έφτασε σήμερα
στην ηλεκτρονική μου θυρίδα. Αποστολέας
ένας Κρητικός ομογενής από τις ΗΠΑ.
Περιείχε την εικόνα μιας αμερικανικής
σημαίας, ένα κείμενο «Υπόσχομαι
πίστη στην σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών
και την Δημοκρατία που αντιπροσωπεύει. Ένα
έθνος, υπό τον αδιαίρετο Θεό, δικαιοσύνη και
ελευθερία για όλους» και την προτροπή «Προωθείστε
αυτό το μήνυμα αν συμφωνείτε».
Οι λέξεις «δημοκρατία»,
«ελευθερία», «δικαιοσύνη» έχουν
ταλαιπωρηθεί τα τελευταία χρόνια και δεν
φταίει βέβαια γι αυτό ο συμπαθής ομογενής (που
μάλλον κατά λάθος μ’ έβαλε στη λίστα
αποδεκτών της επιστολής του). Στ’ όνομά
της δημοκρατίας τα κέντρα εξουσίας των
Αμερικανών και των συμμάχων τους
διεξάγουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Όμως τι δημοκρατία τελικά είναι αυτή,
ποιους εκπροσωπούν αυτοί που αποφασίζουν
να πατήσουν τη σκανδάλη (έστω, το κουμπί
που απελευθερώνει τις «έξυπνες βόμβες»);
Δημοσκοπήσεις
δείχνουν ακόμη και τους
παραπληροφορημένους και συνήθως
πολεμοχαρείς Βρετανούς να αρνούνται τη
φρίκη μιας νέας πολεμικής εκστρατείας στο
Ιράκ (ίσως αντιλαμβάνονται πως ο στόχος
είναι στην πραγματικότητα όχι η «τρομοκρατία»
αλλά τo
πετρέλαιο της περιοχής, «ένα πολύ σημαντικό
εμπόρευμα για να το αφήνουμε στα χέρια των
Αράβων», όπως έλεγε ο Χένρι Κίσσιγκερ). Την
ίδια στιγμή οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί τους,
ο Μπλερ και η υπόλοιπη Βρετανική κυβέρνηση,
εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως»,
υπερθεματίζουν των Αμερικανών σε
εξαγγελίες καταστροφής, αίματος, πόνου,
θανάτου... Και το φαινόμενο είναι γενικό. Οι
Έλληνες αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι
είναι αντίθετοι στον πόλεμο, αλλά οι
ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν ήδη δεχτεί τα
τετελεσμένα και προσπαθούν να σώσουν τα
προσχήματα, «εγώ δεν ξέρω», «ότι πουν οι
άλλοι», «τι θα κάνει ο ΟΗΕ;», τέτοια…
Θλιβερή κατάντια του πολιτεύματος. Η «αντιπροσωπευτική
δημοκρατία» έχει πάψει πλέον να
αντιπροσωπεύει οτιδήποτε.
Και πώς να μην είναι
έτσι τα πράγματα όταν οι επαγγελματίες της
εξουσίας, καθώς αναρριχώνται σε αξιώματα
χάνουν σταδιακά την επαφή τους με το
ανθρώπινο είδος, με τα βιώματα, τις
ανησυχίες, τις ανάγκες, τις ελπίδες του
ψηφοφόρου που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν;
Για
μιαν άλλη μορφή εξουσίας όμως ξεκίνησα να
γράφω, με αφορμή τις επικείμενες δημοτικές
και νομαρχιακές εκλογές. Σε επίπεδο
τοπικής αυτοδιοίκησης η
δημοκρατία συνεχίζει να λειτουργεί. Η
παρέμβασή μας στην εκλογή νομάρχη, δημάρχου,
νομαρχιακού ή δημοτικού συμβούλου πιάνει
τόπο, έχει άμεσο αποτέλεσμα στην
καθημερινότητά μας, στην ίδια μας τη ζωή.
Στον χώρο που ζούμε
μπορούμε να ξεχωρίσουμε (και να ψηφίσουμε)
εκείνους που τολμούν να ασχοληθούν με τα
κοινά όχι για να πάρουν αλλά για να δώσουν.
Γράφω «τολμούν» γιατί γνωρίζω πολλά άτομα
δημιουργικά, με ικανότητες και διάθεση
προσφοράς, που διστάζουν να βουτήξουν σ’
έναν κόσμο συναλλαγής και συμβιβασμών,
κακά τα ψέματα, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο
έτσι είναι η πολιτική και όποιος δεν το
καταλαβαίνει ας κάτσει σπίτι του.
Αφού λοιπόν έχει η
ψήφος μας ακόμη βάρος στις εκλογές του
Οκτώβρη ας την εκμεταλλευτούμε. Ας μην
επιβραβεύσουμε εκείνους που βλέπουν μια
ενδεχόμενη εκλογή ως εφαλτήριο για τα
επαγγελματικά τους σχέδια ή ως επιβεβαίωση
της κοινωνικής τους θέσης. Ας αποφύγουμε
τους διορισμένους από τα κόμματα που
στοχεύουν να επεκτείνουν την εξουσία τους
και να μετρήσουν τις δυνάμεις τους (όχι πως
είναι κακό να ανήκεις σε ένα κόμμα ή πως δεν
υπάρχουν και κάποιοι διορισμένοι που
διαθέτουν τις θετικές ιδιότητες που
προανέφερα, έτσι;). Ας αντιμετωπίσουμε με
περιφρόνηση τους συναλλασσόμενους,
εκείνους που ανταλλάσσουν ψήφους με
ρουσφέτια, διαγραφές δημοτικών τελών,
ηλεκτροδοτήσεις και άλλα επιζήμια για κάθε
δήμο τα συμφέροντα του οποίου καλούνται να
υπερασπιστούν.
Ας
δώσουμε την ευκαιρία σε εκείνους που θα μας
πείσουν ότι έχουν όραμα, εκείνους που θα
μας εμπνεύσουν για συλλογική δράση, που
θα συσπειρώσουν την κοινωνία του τόπου τους
γύρω από μιαν υπέρβαση, μια κοινή
προσπάθεια για κάτι καλύτερο.
Υπάρχουν και υπήρξαν
στην Κρήτη δήμοι (προ και μετά Καποδίστρια)
που ευτύχησαν να έχουν δημοτική αρχή με
τέτοιο όραμα και κοινότητες συσπειρωμένες
γύρω από κοινούς στόχους που ξεπερνούν τα
όρια μιας ασφαλτόστρωσης ή αποκομιδής
απορριμμάτων. Λίγο – πολύ όλοι ξέρουμε
ποιοι είναι αυτοί, ας μην λέμε ονόματα,
προεκλογική περίοδο έχουμε.
Και έχουμε ανάγκη από
όραμα, έστω σ’ επίπεδο δήμου ή γειτονιάς,
καθώς τα άλλα οράματα, τα μεγάλα με τα ωραία
ονόματα, δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη,
έχουν γίνει δόντια στο στόμα ενός δράκου
που καταβροχθίζει τον πλανήτη…
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
| 
