|
| |
ΕΝ ΑΡΧΗ
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Δεν έχεις
Όλυμπε θεούς,
μήτε λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάνα Γη,
σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν
την θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα
και των αρχαίων παλιάτσοι!
Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν με βιολιά και με ζουρνάδες
γύφτοι, Εβραίοι, αράπηδες, πασάδες.
Κωστής Παλαμάς, «Ο δωδεκάλογος του γύφτου»
Μερικές φορές ο ηγεμόνας, για να επιβουλευτεί την ελευθερία, περιμένει τη στιγμή
της εκδήλωσης μιας ανησυχητικής κρίσης, που έχει προετοιμάσει ο ίδιος. Τότε, με
το πρόσχημα της φροντίδας για τη σωτηρία του κράτους, προτείνει καταστροφικά
μέτρα, που τα καλύπτει με το πέπλο της αναγκαιότητας, του κατεπείγοντος των
περιστάσεων, της κακοδαιμονίας των καιρών. Εγκωμιάζει την αγνότητα των προθέσεών
του, εκφωνεί μεγάλα λόγια για την αγάπη του δημόσιου συμφέροντος, διαλαλεί τη
μέριμνα της πατρικής του αγάπης. Κι αν δει ότι υπάρχει δισταγμός για να γίνουν
δεκτές οι προτάσεις του, βάζει αμέσως τις φωνές: Πώς, δεν θέλετε; Ε, τότε βγείτε
μόνοι σας από την άβυσσο! Κανείς δεν έχει δύναμη ν’ αντισταθεί, κι ο καθένας
αφήνεται στο έλεος των πραγμάτων, παρ’ όλο που δεν έχει καμιά αμφιβολία γι αυτό
που κρύβουν τα μέτρα αυτά… Η παγίδα αποκαλύπτεται όταν δεν υπάρχουν πλέον
χρονικά όρια για να αποφευχθεί: τότε ο λαός, σαν το λιοντάρι που πέφτει μέσα στα
δίχτυα κρυμμένα κάτω από τα φυλλώματα, παλεύει για να τα σπάσει και το μόνο που
καταφέρνει είναι να μπλέκεται περισσότερο.
Ζαν-Πωλ Μαρά, Η εγκαθίδρυση του δεσποτισμού
Δεν το αντιλαμβανόμαστε ίσως τόσο έντονα στις μικρές μας κοινωνίες, όπου όλοι
λίγο-πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, όμως η κατάσταση στη χώρα μυρίζει μπαρούτι.
Στην Αθήνα νοιώθεις σχεδόν σωματικά την απελπισία να μετατρέπεται σε μίσος. Σε
κάθε δρόμο, κάθε συνοικία, κάθε πλατεία, βλέπεις πρεζόνια να τρυπιούνται,
Νιγηριανές πουτάνες των 15 ευρώ, επιθετικούς επαίτες, πορτοφολάδες, άδεια
βλέμματα, συμμορίες που σπαν αμάξια και την κοπανάν πριν να προλάβεις να
καταλάβεις τι γίνεται, αλλά και ομάδες πάνοπλων αστυνομικών παντού, που
παρατηρούν εκ του μακρόθεν, έχοντας προφανώς εντολή να μην ασχολούνται με τέτοια
περιστατικά «μικροπαραβατικότητας», αποστολή τους είναι να ελέγχουν τον λαό, όχι
να προστατεύουν τον λαό. Με ανεργία στο 12% αυτά και του χρόνου θα
φτάσει στο 20%, λένε…
Στις ακριβές συνοικίες ψηλοί τοίχοι, κάγκελα, συναγερμοί και σιγή νεκροταφείου,
καθένας κλεισμένος στην χλιδάτη απομόνωση του σπιτιού του, ομάδες σεκιούριτι
περιπολούν στους έρημους δρόμους. Μια κοινωνία οργουελιανή, χωρίς κάποια ελπίδα,
κάποιο στόχο, κάποια διέξοδο στην ένταση.
Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει σημείο ισορροπίας, σχεδόν προαναγγελθέν ότι με
κάποια αφορμή η οργή, η απελπισία, το μίσος, η έλλειψη προοπτικής, θα εκτονωθούν
επί δικαίων και αδίκων, ότι θα καταρρεύσει το σύμπαν, χωρίς αυτό να είναι
αρνητικό («με την καλή έννοια» που θα έλεγε και ο Ψινάκης), δεν πάει άλλο αυτή η
κατάσταση, πώς να το κάνουμε…
Το θέμα είναι τι θα γίνει μετά. Προβλέψεις δε μπορώ να κάνω ούτε εγώ ούτε κανείς
(εκτός από τον Πωλ το χταπόδι), πού μπορούμε να αποσκοπούμε όμως, ποιο μπορεί να
είναι το ζητούμενο;
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, υπηρετώντας με συνέπεια τα συμφέροντα των διεθνών
τοκογλύφων, υπέγραψε το περιβόητο «Μνημόνιο» με το οποίο έχει υποθηκευθεί η χώρα
μας. Μέχρι να αποπληρωθούν τα δάνεια που τώρα παίρνουμε (και που
χρησιμοποιούνται κατά ποσοστό 97% για να εξυπηρετούνται …παλαιότερα δάνεια) οι
δανειστές μας μπορούν να προχωρήσουν σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του
Ελληνικού δημοσίου, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού εδάφους, αν δεν ανταποκριθούμε στις
υποχρεώσεις μας. Αυτό σημαίνει πως χάσαμε, εκτός από την εθνική μας κυριαρχία,
το κυριότερο όπλο του δανειολήπτη, την δυνατότητα της παύσης πληρωμών ή έστω της
απειλής στάσης πληρωμών.
Από το 1970 μέχρι σήμερα σαράντα περίπου χώρες «χρεοκόπησαν», με την έννοια ότι
επαναδιαπραγματεύτηκαν το χρέος τους με τους δανειστές τους. Συνήθως οι
δανειστές
προχώρησαν σε δραστική περικοπή των οφειλομένων, όχι από την καλή τους την
καρδιά, αλλά γιατί είχαν εισπράξει ήδη το αρχικό δάνειο και τους τόκους του και
διεκδικούσαν το τοκογλυφικό «καπέλο», ό,τι αρπάξουν δηλαδή. Οι περισσότερες από
τις χώρες αυτές επανέκαμψαν, με γνωστότερο και πρόσφατο παράδειγμα την
Αργεντινή.
Το «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» δεν οδηγεί πουθενά, ει μη μόνο στην
καταστολή. Η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και η υιοθέτηση μιας εθνικής
πολιτικής που να στοχεύει στο συμφέρον των Ελλήνων και όχι των «αγορών» πρέπει
να γίνει σκοπός των δράσεών μας. Πολιτική που δε μπορεί σε καμία περίπτωση να
εφαρμόσει η κοινοβουλευτική μαφία των διαπλεκόμενων μιζαδόρων, απατεώνων,
προδοτών, λωποδυτών και
ψευτών που μας κυβερνούσε και μας κυβερνά.
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
