|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Με συγκίνηση
επισκέφθηκα το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Όχι ως ιστορικός της τέχνης και
αρχαιολόγος (αυτά σπούδασα τη μακρινή δεκαετία του ’80), αλλά ως
συνειδητοποιημένος Έλληνας, ως συμμετέχων στο θαυμαστό ταξίδι του πολιτισμού μας
μέσα στον χρόνο. Κοιτώντας το παιχνίδι του φωτός στις πτυχώσεις του μανδύα ενός
ιππέα, το μειδίαμα ενός κούρου ή μιας κόρης, δε νοιώθω απλά αισθητική
ικανοποίηση, αλλά εθνική υπερηφάνεια (χωρίς κανένα συνειρμό με τη φρασεολογία
του ΛΑΟΣ και των συναφών), συνείδηση της αρμονίας, της φιλομάθειας, του μέτρου,
όπως εκφράζονται διαχρονικά μέσα από την ελληνική τέχνη, την ελληνική γλώσσα και
παιδεία, που διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται σε μια πορεία πολλών χιλιάδων
χρόνων.
Επιστροφή στην Κρήτη… Περπατώντας κάθε πρωί για να πάω στη δουλειά μου, περνάω
από την πλατεία Ελευθερίας στο Ηράκλειο και βλέπω δεκάδες τουριστικά πούλμαν
παρκαρισμένα σε διπλή σειρά, με τις μηχανές ανοικτές για να δουλεύει το
αιρκοντίσιον, τουρίστες να αποβιβάζονται και εφενός ζυγού να περπατάνε κάτω από
το λιοπύρι προς το γιαπί της οδού Μποφόρ, όπου η προσωρινή είσοδος της
προσωρινής έκθεσης επιλεγμένων δειγμάτων μινωικής τέχνης του Αρχαιολογικού
Μουσείου Ηρακλείου, το οποίο …είναι κλειστό.
Με παίρνει και με ξαναπαίρνει ο καλός μου φίλος Geoff Garvey, Ιρλανδός
δημοσιογράφος που συντάσσει τον οδηγό Rough Guide για την Κρήτη, μια εξαιρετικά
ενημερωμένη έκδοση που εμπιστεύονται δεκάδες χιλιάδες ταξιδιώτες για να
οργανώσουν τις διακοπές τους: «Πότε θ’ ανοίξει το Μουσείο σας;» με ρωτά, «τί να
γράψω στη νέα έκδοση του Guide;». «Τι να σου πω, κουμπάρε» του απαντώ, «γράψε
κάτι αόριστο». Και τι θα μπορούσα να του πω πράγματι; Ότι το Υπουργείο
Πολιτισμού είχε ανακοινώσει ότι το νέο Μουσείο θα είναι έτοιμο μέσα στο 2009,
ενώ τώρα υπολογίζεται να περάσουν τρία με τέσσερα χρόνια για να τοποθετηθούν οι
πολύτιμοι θησαυροί του μινωικού πολιτισμού στις καινούριες προθήκες του; Ότι ο
εργολάβος που έχει αναλάβει την ολοκλήρωση των κτιρίων σταμάτησε τις εργασίες
γιατί είναι απλήρωτος από το κράτος; Ότι χρειάζονται δυόμισι χρόνια, με τις πιο
αισιόδοξες προβλέψεις, για τη σύνταξη της οριστικής μελέτης και της μελέτης
εφαρμογής, την προκήρυξη του σχετικού διαγωνισμού και την τοποθέτηση των
εκθεμάτων και το μόνο που έχει γίνει είναι η προ-προκαταρκτική (!)
μουσειογραφική μελέτη, για να ενταχθεί το έργο στο ΕΣΠΑ; Ότι ντρέπομαι για τα
mails που λαμβάνουμε από επισκέπτες του www.stigmes.gr, αλλοδαποί που εκφράζουν
οργή και παράπονο καθώς προγραμμάτισαν διακοπές στην Κρήτη για να γνωρίσουν το
Μινωικό πολιτισμό και έμαθαν μόλις πάτησαν το πόδι τους στο νησί ότι …Μουσείο
δεν υπάρχει πια;
Από το 1940 που λειτουργεί το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου μέχρι πρόπερσι, που
έκλεισε, εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες έχουν πληρώσει εισιτήριο (πολύ
ακριβότερο από το 1 ευρώ που κοστίζει η επίσκεψη στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης)
και τα έσοδα πήγαιναν όλα στο αδηφάγο Ελληνικό κράτος, χωρίς καμία επανεπένδυση,
μια αγελάδα που άρμεγαν χωρίς να την ταΐζουν: τα αιρκοντίσιον έσταζαν, ο
φωτισμός ήταν (επιεικώς) απαράδεκτος, οι χώροι μύριζαν μούχλα, καμία τεκμηρίωση,
θησαυροί του πρώτου πολιτισμού της Μεσογείου χύμα, φύρδην μίγδην, ατάκτως
ερριμμένοι… Και δεν αφορά μόνο το Ηράκλειο η υπόθεση Μουσείο. Οι καλλιεργημένοι
τουρίστες που υποτίθεται ότι επιζητούμε, αυτοί που θα αγοράσουν το κάτι τις
τους, θα φάνε στο καλό εστιατόριο, θα ανοίξουν ένα μπουκάλι κρητικό κρασί, θα
νοικιάσουν αμάξι για να επισκεφθούν τα Χανιά, την Παλιόχωρα, το Φραγκοκάστελο,
τη Φαιστό, την Ελούντα, θέλουν και κάτι να νοιώσουν από το Μινωικό πολιτισμό… Αν
δεν τους το δίνουμε δεν πρέπει να γκρινιάζουμε αν μας επισκέπτονται πια μόνον
μπυρόβιοι Πολωνοί με βραχιολάκια all inclusive των 17 ευρώ την ημέρα και
Εγγλέζοι που λιώνουν στα ξύδια και ντύνονται καλόγριες…
Μιλούσα σε μια κοινωνική εκδήλωση με μέλος σημαντικής Κρητικής οικογένειας, με
έντονη παρουσία στην οικονομική – πολιτική ζωή της χώρας. «Κατεβαίνεις στην
Κρήτη;» ρώτησα. «Ντρέπομαι» μου απάντησε. «Παίρνουμε πολλά από την Κρήτη και
δίνουμε λίγα, δεν ξέρω τι να πω στον κόσμο».
Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Δίνουμε πολλά στο ελληνικό κράτος και παίρνουμε
λίγα. Πόσο πολλά και πόσα λίγα, δεν το γνωρίζω, δεν έχω τις ειδικές γνώσεις να
το υπολογίσω, αλλά πολύ θα ήθελα να το μάθω. Πόσα ήταν τα έσοδα από την Κνωσό
και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου τα τελευταία είκοσι χρόνια και που
διατέθηκαν τα έσοδα αυτά; Πόσα δίνουμε κάθε χρόνο σε φόρους αεροδρομίων και
γιατί, τώρα που ολοκληρώθηκε το «Ελευθέριος Βενιζέλος» και το εκμεταλλεύεται
ιδιωτική εταιρεία με το αζημίωτο; Γιατί συνεχίζω να πληρώνω πενήντα ευρώ
σπατόσημο σε κάθε πτήση, για να περιμένω μια ώρα στο αεροδρόμιο «Νίκος
Καζαντζάκης» (από ονόματα καλά πάμε) να παραλάβω τη βαλίτσα μου, στριμωγμένος
γύρω από το μοναδικό διάδρομο που λειτουργεί, μαζί με τους επιβάτες πέντε
πτήσεων τσάρτερ;
Τέτοιου είδους ερωτήματα γεννιούνται καθημερινά σε κάθε Κρητικό, το Ελληνικό
κράτος δεν έχει συμφέρον να δοθούν απαντήσεις όμως. Από εκείνους που ψηφίσαμε να
μας εκπροσωπούν δεν περιμένω τίποτε, ευνουχισμένοι καθώς είναι από την κομματική
πειθαρχία. «Φορτουνάκηδες και Βροντάκηδες» τους αποκάλεσε σκωπτικά ο άντρας
χωρίς λόγο, υπουργός Δικαιοσύνης Χατζηγάκης και αυτοί έσκυψαν το κεφάλι και
είπαν «ευχαριστώ κύριε υπουργέ». Αλλά το θέμα του ισοζυγίου στις σχέσεις Κρήτης
– Ελληνικού κράτους πρέπει κάποτε να πάψει να θεωρείται ταμπού, να τεθεί επί
τάπητος και να μελετηθεί. Δικαιούμαστε αυτή την γνώση, το πόσα δίνουμε και πόσα
παίρνουμε. Και προτιθέμεθα να φιλοξενήσουμε στις ΣΤΙΓΜΕΣ απόψεις και στοιχεία
που θα αποτελέσουν την αρχή για έναν διάλογο επί του θέματος.
Σαν Έλληνας καμαρώνω για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σαν Κρητικός αισθάνομαι
μεγάλο, μα πολύ μεγάλο, κορόιδο…
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
