|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
«Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα;» αναφώνησε ο επαναστάτης Γιώργος Παπανδρέου ο Γ’
εξερχόμενος από τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, στις συνεδριάσεις της οποίας
παρευρίσκεται ανελλιπώς (ομού μετά του μεταρρυθμιστή Κώστα Καραμανλή του Β’, της
γλωσσομαθούς Άννας Διαμαντοπούλου, του κομμουνιστοφάγου Θόδωρου Πάγκαλου, της
πληθωρικής Ντόρας Μητσοτάκη και άλλων σοσιαλφιλελεύθερων και νεοφιλελεύθερων
αστέρων). Και ανατρίχιασα ενθυμούμενος την πρόσφατη περίοδο σοσιαλισμού Σημίτη –
Τσουκάτου, όταν ξεφύγαμε προσωρινά από την βαρβαρότητα και ο Γιώργος Παπανδρέου
μπόρεσε με καθαρή την συνείδηση να συνδράμει (μαζί με τους άλλους σοσιαλιστές
Μπλερ, Ντ’ Αλέμα, Κλίντον, κτλ) στον ανθρωπιστικό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας
και στην ένδοξη απελευθέρωση του Ιράκ…
Χωρίς πλάκα τώρα,
πόσο μαλάκας πρέπει να είναι κάποιος για να σκεφτεί να πάει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή
ΝΔ στις Ευρωεκλογές παρακινούμενος από το σύνθημα που διατύπωσε η κομμουνίστρια
Ρόζα Λουξεμπουργκ ενενήντατόσα χρόνια πριν; Γενικότερα μιλώντας, γιατί να
ασχοληθεί κανείς με αυτή τη φάρσα των Ευρωεκλογών; Μήπως το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο διαμορφώνει πολιτική; Σε καμία περίπτωση. Τις μισθουλάρες τρώνε στο
Στρασβούργο οι ευρωβουλευτές που καλούμαστε να ψηφίσουμε και οι δεκάδες χιλιάδες
υπάλληλοι, μεταφραστές, κτλ, παράγοντας εισηγήσεις και ψηφίσματα χωρίς ουδεμία
πρακτική αξία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα της Φρανκφούρτης και η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή των Βρυξελλών καθορίζουν τις πολιτικές της Ένωσης, σε όλους τους τομείς
και δεν λογοδοτούν σε κανένα (πλην ίσως της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ). Ασύδοτοι
είναι οι διορισμένοι Ευρωπαίοι επίτροποι και τραπεζίτες, υποχρεώνουν μάλιστα τις
εκλεγμένες κυβερνήσεις των κρατών – μελών να εφαρμόζουν τις αντιδημοκρατικές
αποφάσεις τους, που υπαγορεύονται από λόμπι μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων,
προς όφελος της «Ευρώπης των τραπεζιτών» και όχι βέβαια της «Ευρώπης των Λαών».
Εδώ και μερικούς μήνες έχει σκάσει η φούσκα του καπιταλισμού και αυτό δεν
οφείλεται μόνο στο ξέφρενο τζογάρισμα των golden boys στην άλλη όχθη του
Ατλαντικού. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενθάρρυνε από την γέννησή της την ασυδοσία του
κεφαλαίου και τη μεγιστοποίηση του επιχειρηματικού κέρδους εις βάρος του
κοινωνικού κράτους. Ο Γάλλος οικονομολόγος Μωρίς Αλέ, που έχει τιμηθεί με
βραβείο Νόμπελ στην οικονομία αναφέρει: «Ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και
όλες οι αρχικές συνθήκες της Ε. Ε. που αναφέρονται στη διεθνή οικονομία είχαν
μολυνθεί στη ρίζα τους από μια ιδέα που διδάχθηκε και έγινε αποδεκτή ασυζητητί
σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια και κατόπιν στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου:
πως η ελεύθερη και αυτόματη λειτουργία των αγορών οδηγεί στη βέλτιστη κατανομή
των πόρων».
Σήμερα είναι προφανές ότι αυτή η πολιτική οδήγησε στην κρίση που ζούμε. Στην
Αμερική το κατάλαβαν τάχιστα και άλλαξαν πλεύση, περιορίζοντας τα προνόμια
τραπεζιτών και χρηματιστών, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, εκτονώνοντας τις
κοινωνικές πιέσεις. Όμως αυτοί που χαράζουν τις πολιτικές της Ε.Ε., προσπαθώντας
να μην χάσουν τα ανήθικα προνόμιά τους που θεωρούν πλέον ως δεδομένα κινούνται
σε αντίθετο δρόμο: προσπαθούν να επιβάλλουν μια δημοσιονομική «σταθερότητα»
αδιαφορώντας για την ανεργία και την φτώχεια που αυτή θα επιφέρει, στηρίζουν το
τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο με λεφτά των φορολογούμενων,
ελαχιστοποιούν τις κοινωνικές διαπραγματεύσεις, κρύβονται πίσω από την επιβολή
της «τάξης και ασφάλειας» για να στοχοποιήσουν όποιον απεργήσει ή διαμαρτυρηθεί…
Όλα τα υπόλοιπα είναι προς το θεαθήναι και φτάνουν – αν δεν ξεπερνούν- τα όρια
της γελοιότητας. Πέρα από το (κορυφαίου χιούμορ στις συγκεκριμένες περιστάσεις)
σύνθημα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;», δείτε λίγο την σύνθεση των ψηφοδελτίων των
δύο μεγάλων κομμάτων: ένας μουσουλμάνος από εδώ, ένας από εκεί, ένας μπλε και
ένας πράσινος αγρότης, από ένας διπλωμάτης, πρόεδρος κομματικής νεολαίας,
συνδικαλιστής, ομογενής της Γερμανίας, και οπωσδήποτε ένας υποψήφιος με κινητικά
προβλήματα σε κάθε ψηφοδέλτιο για να ποζάρουν οι αρχηγοί πίσω από το αμαξίδιό
του, δείχνοντας ταχαμου την κοινωνική τους ευαισθησία, τρομάρα τους…
Γιατί να επικυρώσουμε αυτή την κοροϊδία με την ψήφο μας; Έχει γράψει ο Γάλλος
δημοσιογράφος και συγγραφέας Οκτάβιος Μιρμπό σε ένα κείμενο του 1888 με τίτλο
«Απεργία των Εκλογέων»: «Θυμήσου ότι ό άνθρωπος που ζητά την ψήφο σου είναι
οπωσδήποτε ανέντιμος για αυτόν ακριβώς τον λόγο: σε αντάλλαγμα για την θέση στην
οποία με την ψήφο σου τον τοποθετείς και την περιουσία που του δίνεις, σου
προσφέρει ένα σωρό υπέροχες υποσχέσεις, που φυσικά δεν πρόκειται να τηρήσει και
των οποίων η τήρηση δεν εξαρτάται από αυτόν… Τα πρόβατα οδεύουν στο σφαγείο, δεν
ομιλούν, δεν ελπίζουν σε τίποτε, όμως τουλάχιστον δεν ψηφίζουν τον σφαγέα που θα
τα σφάξει, ούτε, ακόμη λιγότερο, εκλέγουν εκείνον που θα τα καταβροχθίσει στο
τραπέζι του. Περισσότερο ζώο από τα ζώα, περισσότερο πρόβατο από τα πρόβατα, ο
εκλογεύς διορίζει τον σφαγέα του… Και να σκεφτεί κανείς ότι έκανε επαναστάσεις
προκειμένου να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα…»
Άλλα
εισαγωγικά σημειώματα του Νίκου Καρέλλη στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
|
