|
| |
του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Ιούλιος 2002
Αν ρωτήσετε ,
με συμβατικό ή πραγματικό ενδιαφέρον,
οποιονδήποτε γνωστό σας στο δρόμο «τι
κάνεις;» η πιθανότερη απάντηση που θα
πάρετε είναι «τρέχω». Παλιότερα άκουγες
«καλά», μετά ήλθε το «ας τα λέμε καλά», τώρα
σειρά έχει το «τρέχω».
Τελευταία
προστέθηκα και εγώ σε εκείνους που λεν «τρέχω»
και δεν το κάνω από μιμητισμό, το εννοώ. Όχι
πως δεν έτρεχα πάντα, η αίσθηση που έχω όμως
είναι ότι παλιότερα το έκανα για να φτάσω
μακρύτερα, ενώ τώρα τρέχω σημειωτόν. Κάποτε
όλοι τρέχαμε για να κτίσουμε έναν καλύτερο
κόσμο, αργότερα τρέχαμε για μια καλύτερη
ζωή για μας και τους δικούς μας, ως εδώ όλα
εντάξει, τώρα όμως μας έχουν βάλει να
τρέχουμε για να συντηρήσουμε ένα σύστημα
που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπο. Πιστεύω
ότι όσοι παλιά έλεγαν «καλά» και τώρα λεν «τρέχω»
κάτι τέτοιο θέλουν να εκφράσουν. Άλλο να
τρέχεις γιατί σου αρέσει η δουλειά σου ή
γιατί θέλεις να πετύχεις κάτι καλύτερο και
άλλο να τρέχεις για να πληρώνεις φόρους,
δάνεια, συνάφειες, ασφάλειες, τέλη πάσης
φύσης και να χρηματοδοτείς προεκλογικές
παροχές και Ολυμπιακούς αγώνες.
Αυτό το
σημειωτόν που τώρα αρχίζουμε να γνωρίζουμε
στην Ελλάδα είναι τρόπος ζωής στα λεγόμενα
ανεπτυγμένα κράτη, στα οποία αρχίζουμε να
συγκαταλεγόμαστε. Και είναι αποτέλεσμα της μη
ορθολογικής κατανομής του πλούτου. Για να
το εκφράσω κάπως απλοϊκά, οι πολλοί τρέχουν
για να συντηρηθούν, για να κρατηθούν μέσα
στο παιχνίδι και να μην πέσουν στο κατώτερο
επίπεδο εκείνων που δεν έχουν πια τίποτε:
τους μακροχρόνιους άνεργους, τους άστεγους,
τους περιθωριοποιημένους… Η σταδιακή
εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας κάνει τη
ζωή κάτι σαν ποδήλατο, αν σταματήσεις να
κάνεις πετάλι θα πέσεις. Και η πτώση, χωρίς
κρατική μέριμνα, χωρίς δωρεάν ιατρική
περίθαλψη, χωρίς εξασφαλισμένη σύνταξη,
χωρίς επιδόματα ανεργίας, κτλ, έννοιες για
τις οποίες γενιές ολόκληρες είχαν
αγωνιστεί και μέσα σε μερικά χρόνια
βλέπουμε να καταργούνται (και μάλιστα από «σοσιαλιστικές»
ή «εργατικές» κυβερνήσεις της «κεντροαριστεράς»),
είναι οδυνηρή και είναι δύσκολο να σηκωθείς
ξανά.
Δείτε τους
προλετάριους του μαζικού τουρισμού, τα
γκρουπ που έρχονται στο νησί μας με φθηνά
τουριστικά πακέτα. Συμπαθέστατα, ηθικά
ανθρωπάκια, μίζερα όμως, αυτό το διαρκές «κουπί»
που τραβούν τα έχει ξεζουμίσει από κάθε σπίθα ζωής. Άτομα
χωρίς ενέργεια να ονειρευτούν, να ζήσουν,
να δημιουργήσουν, να διαμορφώσουν άποψη,
να ασκήσουν κριτική, να απαιτήσουν το
καλύτερο.
Η
γκρινιάρικη αντιμετώπιση της ζωής που
υποδηλώνει το «τρέχω» σημαίνει ότι ήλθε η
ώρα στην Ελλάδα να πληρώσουμε το «σφίξιμο
του ζωναριού» που μας επιβάλλουν για να
πετύχουμε την περιβόητη οικονομική «σύγκλιση»,
την ένταξή μας στο κλαμπ των καταναλωτών με
αυξημένη αγοραστική δύναμη. Τέτοιους μας
θέλουν για να στηρίξουμε με την υπεραξία
της εργασίας μας τον παράλογο πλούτο
ελαχίστων, των πιο ταλαντούχων, των πιο
καπάτσων ή των πιο αεριτζήδων. Δανειστήκαμε
όσο μπορούσαμε για να αναβάλλουμε τη στιγμή
που θα συνέβαινε αυτό και τώρα ήλθε η
στιγμή να δώσουμε ότι πιο πολύτιμο έχουμε,
τον χρόνο που σημαίνει την ίδια μας τη ζωή.
Φαύλος
κύκλος. Όσο περισσότερο τρέχεις χωρίς λόγο,
τόσο λιγότερος χρόνος σου μένει για να
είσαι άνθρωπος, να ζήσεις, να ονειρευτείς,
να ερωτευτείς, να μεθύσεις… Και τόσο πιο
ώριμος είσαι για να ενταχθείς πλήρως σ’ ένα
σύστημα που έχει αυτόν ακριβώς τον στόχο: να
σε κάνει να τρέχεις για άλλους…
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
|
