του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Απρίλιος 2002
«Διαφωνώ
με ότι λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι
θανάτου το δικαίωμα σου να το λες» έχει
γράψει ο Βολτέρος (κάπως έτσι) και αυτή η
φράση έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ως
επιχείρημα για την ανωτερότητα του
πολιτεύματος της αστικής δημοκρατίας, που
διασφαλίζει την πολυφωνία, την ελευθερία
έκφρασης, το δικαίωμα του εκλέγειν και του
εκλέγεσθαι, κτλ, κτλ. Τότε γιατί ουρλιάζουν
οι δημοκράτες, στην ίδια τη χώρα του
Βολτέρου αλλά και όλη τη δημοκρατική Ευρώπη,
που ένας Γάλλος στους πέντε ψήφισε τον
Λεπέν; Υπάρχει κάποια υποψία για παραποίηση
του λαϊκού φρονήματος, έγινε βία ή νοθεία
και δε μας το ανακοινώνουν; Είναι
δημοκρατικό να μην αφήνεις τον άλλο, όποιος
κι αν είναι, να εμφανιστεί και να μιλήσει
σαν εκλεγμένος εκπρόσωπος των ψηφοφόρων
του, να τον αντιμετωπίζεις με τούρτες και
πανό; Αν είναι τόσο λάθος οι πολιτικές
θέσεις του Λεπέν γιατί αρνείται να κάνει
διάλογο μαζί του ο δημοκράτης Σιράκ και να
εξηγήσει στο πόπολο τις δικές του σωστές
θέσεις;
«Δημοκράτες»
και «δημοκρατία». Αν δηλαδή μεθαύριο
ξεχωρίσει και αποκτήσει εκλογική δύναμη
κάποιος αριστερός, κομμουνιστής,
οικολόγος, ομοφυλόφιλος, μηδενιστής,
χριστιανός ορθόδοξος, τοπικιστής, θα
πρέπει να ριχθεί στο πυρ το εξώτερον γιατί
δεν ανήκει σε «κόμμα εξουσίας»;
Δεν
έχουν τίποτε να πουν οι ευαισθητοποιημένοι
εγχώριοι και αλλοδαποί δημοκράτες που
δείχνουν το μπαμπούλα της Γαλλικής άκρας
δεξιάς, για το ότι τις Ηνωμένες Πολιτείες
και όλο τον κόσμο κυβερνά ήδη η σούπερ–άκρα
δεξιά, μια συμμαχία πολεμοχαρών πατριωτών
και φανατικών θρησκόληπτων, διψασμένων για
αίμα, θάνατο και παγκόσμια κυριαρχία.
Διαδηλώνουν δημοκράτες ευρωβουλευτές μέσα
στο κοινοβούλιο εναντίον του τρόπου με τον
οποίο ψήφισαν οι Γάλλοι, αλλά για τις σφαγές
στην Παλαιστίνη τσιμουδιά, νίπτουν τας
χείρας τους σαν σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι.
Δεν
είναι ο Λεπέν που φοβούνται αυτοί που
νέμονται την εξουσία στην Ευρώπη μας. Το
καινούριο φοβούνται, το άγνωστο και τη δική
τους χρεοκοπία, τη δική τους απουσία
θετικού οράματος και επικοινωνίας με τον
κόσμο. «Οι πελάτες σας φεύγουν και τα
μαγαζιά σας κινδυνεύουν, η επιχείρηση
φθίνει και όλα τα ενδεχόμενα για χειρότερες
μέρες είναι ανοιχτά» γράφει ο
δημοσιογράφος Νίκος Κιάος. Ο Μίμης
Ανδρουλάκης προχωρά ακόμη περισσότερο: «δεν
οδηγούμαστε απλώς στην αντικατάσταση ενός
τύπου κόμματος από ένα άλλο πιο σύγχρονο,
κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές στην
ιστορία. Είμαστε στην αρχή μιας μακράς
διαδικασίας που θα δώσει ένα νέο πολιτικό
υποκείμενο…». Ο ψηφοφόρος δεν έχει τι να
ψηφίσει και γι αυτό απλώς καταψηφίζει ή
ψηφίζει αντιδραστικά.
Μακάρι
να το πιάσουν το μήνυμα όσοι επιλέγουν να
ασχοληθούν με τα κοινά, να ακούσουν την
αυξανόμενη δυσφορία των πολιτών και να
ανταποκριθούν στο καθολικό αίτημα για ένα
καλύτερο κόσμο, μια σωστότερη κατανομή του
παγκόσμιου πλούτου, μια καλύτερη ζωή για
τους κατοίκους όλου του πλανήτη (στόχοι που
μπορούν να επιτευχθούν αν χρησιμοποιηθεί
για το καλό η εξέλιξη της σύγχρονης
τεχνολογίας και όχι για «έξυπνες βόμβες»).
Αλλά
αμφιβάλλω διαβάζοντας τις αντιδράσεις των
δικών μας κομμάτων στα αποτελέσματα του
πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών: «αν η
κεντροαριστερά ήταν συνασπισμένη δεν θα
έχανε» λέει το ΠΑΣΟΚ, «τα αποτελέσματα του
πρώτου γύρου στη Γαλλία πείθουν για την
πτώση του σοσιαλισμού» απαντά η Νέα
Δημοκρατία.
Αριστερά,
δεξιά, σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός….
Λέξεις κενές νοήματος όταν τα τανκς
ισοπεδώνουν τη Τζενίν, τα παγόβουνα λιώνουν
στην Ανταρκτική και οι κοινωνικές
ανισότητες αυξάνονται στην γηραιά μας
ήπειρο…
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
| 
