Οκτώβρης 2001

Ο κόσμος γύρω μας καίγεται, εγώ όμως θα ομφαλοσκοπήσω.

Αεροπλανάκια σβήνουν από τον χάρτη τα επιφανέστερα σύμβολα του καπιταλισμού και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ηρωικοί πολεμιστές με ιπτάμενα φρούρια stealth βομβαρδίζουν ανθρώπους των σπηλαίων (ορισμένοι τους αποκαλούν «παράπλευρες απώλειες»), αποθήκες του Ερυθρού Σταυρού και νοσοκομεία. Επιστολές με άνθρακα (εξασθενημένο και καλλιεργημένο σε αμερικανικά επιστημονικά εργαστήρια, όχι ιρακινά ή ...αφγανικά) στέλνονται εκεί που πρέπει για να πάρει έκταση η όλη ιστορία χωρίς μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές (μοιάζει τόσο σχολική και παιδαριώδης η μέθοδος να στείλεις άνθρακα στον πρόεδρο με το ταχυδρομείο, που νομίζω ότι κανείς τρομοκράτης με στοιχειώδη σοβαρότητα δεν θα την επέλεγε).  Ο "ανώτερος Δυτικός πολιτισμός" νομιμοποιεί ξανά τα βασανιστήρια, καταργεί το habeas corpus και επεξεργάζεται «τρομονόμους» που θα εξαφανίσουν τις έννοιες των ατομικών ελευθεριών, της ελεύθερης έκφρασης και της ιδιωτικότητας - το να περάσεις 120 ημέρες στο πλατό του Big Brother θα θεωρείται στο μέλλον «απομόνωση», τουλάχιστον εκεί επτά με οκτώ το πρωί κλείνουν οι κάμερες.

Για όλ’ αυτά κουβέντα όμως μέχρι το επόμενο τεύχος, οι ΣΤΙΓΜΕΣ έκλεισαν δέκα χρόνια έκδοσης (μπαμ και μπουμ οι μπαλωθιές!) και δικαιούμαι ή μάλλον υποχρεούμαι ν’ αναφερθώ στο ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, από που ξεκινήσαμε, που πηγαίνουμε, πως πίνω τον καφέ μου (πλάκα κάνω) και ποια είναι τα σχέδια για το μέλλον.

Από τον Οκτώβρη του 1991, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος των ΣΤΙΓΜΩΝ, του Κρητικού περιοδικού που (κατά γενική ομολογία) άλλαξε τα δεδομένα του περιφερειακού τύπου, πολλά έχουν αλλάξει,  σταθερά όμως παραμένουμε πρώτοι και μόνοι στον χώρο μας. Αυτό τώρα είναι ευλογία και κατάρα.

Η ικανοποίηση σ’ αυτή την δουλειά (που δεν επέλεξα αλλά με επέλεξε: δυόμισι χρονών έμαθα την αλφαβήτα «σπάζοντας την κάσα» και τακτοποιώντας τα τυπογραφικά στοιχεία στο υπόγειο της αείμνηστης εφημερίδας «Αλλαγή» και ως γνωστόν το τυπογραφικό μελάνι είναι ανεξίτηλο) δεν είναι οικονομική. Οτιδήποτε άλλο και αν έκανα, με τις γνώσεις, τις ικανότητες και τον χρόνο που απαιτείται για την έκδοση του περιοδικού, θα μπορούσα να έβγαζα πολλαπλάσια χρήματα.

Όχι, δεν είναι το οικονομικό αυτό που μετρά, μετά 10 χρόνια το καταλαβαίνω, είναι η χαρά της δημιουργίας, μια γέννηση που επαναλαμβάνεται κάθε δυο μήνες, με τις ωδίνες του τοκετού, το άγχος, το τρέξιμο, τα λάθη, τις παρατάσεις επί παρατάσεων στις τελικές ημερομηνίες, όλα να ξεχνιούνται μόλις φτάνουν τα πρώτα φρέσκα και λαχταριστά τεύχη από το τυπογραφείο.

Αυτό που μετρά επίσης είναι η αμφίδρομη επικοινωνία με τους αναγνώστες, με τους Κρητικούς και τους φίλους της Κρήτης μάλλον, γιατί και όσοι δε μας διαβάζουν μας γνωρίζουν και έχουν κάτι να μας πουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα μπράβο, όχι πως δε μετρούν βέβαια, ποιος δεν είναι λίγο ή περισσότερο ψωνισμένος; Μιλώ περισσότερο για όλους εσάς που, νοιώθοντας πλέον το περιοδικό δικό σας (δέκα χρόνια είπαμε ειν’ αυτά), παίρνετε την πρωτοβουλία να προτείνετε θέματα, να μας ασκήσετε κριτική για τον ένα ή τον άλλο λόγο, να απαιτήσετε να ασχοληθούμε με ότι σας ενδιαφέρει. Περισσότερα από 30 e-mail λαμβάνουμε καθημερινά, με τα πιο απίθανα ερωτήματα γύρω από την Κρήτη, στα οποία προσπαθούμε να απαντούμε όσο μας επιτρέπουν οι γνώσεις μας, είναι μεγάλη ευθύνη που μας τιμά ότι έχουμε καταξιωθεί ως «το Κρητικό περιοδικό» και δεν την αποποιούμαστε. Μιλώ, τέλος, για τους πιο δημιουργικούς που μας εμπιστεύεστε τα άρθρα, τις φωτογραφίες, τα κόμικ, τις μουσικές, τις ιδέες σας, τις πιο πολύτιμες πνευματικές σας δημιουργίες, αναγνωρίζοντας έτσι την ποιότητα της έκδοσης και την θέση της στην τοπική κοινωνία.

Το κακό τώρα με τη μακρόβια επιτυχία είναι ότι αρχίζω να φοβάμαι λίγο τον χαρακτηρισμό του «κατεστημένου». Τα θέματα αρχίζουν να κλείνουν κύκλο, ξαναπαίρνουμε συνεντεύξεις από τις ίδιες προσωπικότητες μετά από επτά ή οκτώ χρόνια αν συνεχίζουν να απασχολούν την επικαιρότητα, σιγά-σιγά το καινούριο γίνεται γνωστό. Έχουμε βρει ρυθμό και ισορροπία στην έκδοση, ξέρω το ακριβές τιράζ κάθε τεύχους, την αναλογία ύλης - διαφήμισης, την ποσόστωση της θεματολογίας με κριτήριο την γεωγραφία του νησιού, πόσα φύλλα πουλάμε κατά μέσο όρο σε κάθε περίπτερο, πόσοι συνδρομητές θα γραφτούν την εβδομάδα, πόσοι επισκέπτες θα περάσουν από τις ιστοσελίδες μας και άλλα τέτοια τεχνικά και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό...

Αυτή η δουλειά δεν συγχωρεί, όταν αρχίζεις να χάνεις την ψυχή σου, να τα βλέπεις όλα ως έσοδα και έξοδα και όχι σαν περιπέτεια, όταν σου φύγει το μεράκι και το πάθος, αναγνώστες και διαφημιζόμενοι το παίρνουν χαμπάρι με τη μία και θα σε τιμωρήσουν. Δεν έχει φτάσει αυτή η στιγμή βέβαια, η δική μας αγάπη για την Κρήτη και τον Κρητικό πολιτισμό μεγαλώνει διαρκώς, όλο και κάτι καινούριο μας κάνει να ψαχνόμαστε και να τρέχουμε από το μηδέν: πριν μερικά χρόνια ήταν η αρχή της θαυμαστής περιπέτειας στο ίντερνετ που πολλαπλασίασε όσους ακούν την φωνή μας, τώρα ετοιμάζουμε πάλι κάτι καινούριο στον χώρο του Κρητικού τύπου που θα συζητηθεί πολύ... Χάρη και στη δική σας στήριξη είμαι σίγουρος ότι το μεράκι και το πάθος θα είναι για πολύ καιρό ακόμη παρόντα. Και στο κάτω-κάτω αν κάποτε κλείσει ο κύκλος, αν κρίνουμε ότι είπαμε ότι είχαμε να πούμε, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι δεν θα βρικολακιάσουμε, ούτε θα γίνουμε γραφικοί και μουσειακοί, η δουλειά καλύπτει το μισό χρόνο της ζωής μου και δεν έχω σκοπό να τον χάσω κάνοντας κάτι ρουτινιέρικο και πληκτικό. Όχι, αν έλθει αυτή η ώρα, όλο και κάτι άλλο θα βρεθεί για να εξασφαλίσουμε το προς το ζην με αξιοπρέπεια και χωρίς να κοροϊδεύουμε κανέναν και ίσως έλθει η ώρα για κάποιους νέους με όραμα που θα θέλουν να φαν τον κόσμο (είπαμε, η οικονομική επιφάνεια και η υλική υποδομή δεν σημαίνουν τίποτε χωρίς ψυχή) να παραλάβουν την σκυτάλη. 

Δεν είμαι παραγωγικός δημοσιογράφος, ξαναγράφω και διορθώνω τα κείμενά μου πολλές φορές, μέχρι να σιγουρευτώ ότι οι λέξεις έχουν βρει την ισορροπία τους. Τόσες ώρες κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και δε λεει να μ’ αφήσει η συγκίνηση από το ξεφύλλισμα τευχών των τελευταίων δέκα χρόνων, τυπωμένες αποδείξεις της αδυσώπητης πορείας του χρόνου...

Αλλα εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ

Η επικοινωνία είναι αμφίδρομη! Νίκος Καρέλλης

[ ΗΟΜΕ ] [ TAYTOTHTA ] [ ΘΕΜΑΤΑ ] [ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ] [ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ] [ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ] [ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ] [ EDITORIAL ] [ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ] [ LINKS ] [ DOWNLOADS ] [ CRETA SHOP ] [ FACEBOOK ] [ ΕΚΔΟΣΕΙΣ MAGAZINE ] [ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ] [ ENGLISH ] [ CRETA SHOP ]

Απορίες - ερωτήσεις webmaster@stigmes.gr - ΣΤΙΓΜΕΣ © 2001-10 All rights reserved