|
| |
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΕΛΛΗ
Για
την ανάγκη αντίστασης εκ μέρους όλων μας στην επερχόμενη Νέα Τάξη έγραψα
στο “Εν Αρχή” του περασμένους τεύχους με αφορμή την επίσκεψη του Ιουλίου
Καίσαρα, συγγνώμη του Μπιλ Κλίντον ήθελα να πω. Και με έκραξαν διάφοροι
“πασοκατζήδες” και «επενδυτές», τι πράγματα είν’ αυτά που γράφω, πως δε
μπορεί οι “γνωστοί-άγνωστοι” και οι οπαδοί της Παπαρήγα να μας εκθέτουν
στο CNN και γιατί δεν υποδεχτήκαμε τον επίορκο όπως Βουλγαρία, όπου του
επεφύλασσαν οι τριτοκοσμικοί ρωμαϊκό θρίαμβο και πως πρέπει να καθόμαστε
σούζα στους ισχυρούς για να μην πάθουμε χειρότερα και άλλα τέτοια ραγιαδίστικα.
Στα περισσότερα δεν απαντούσα,
ο νεο-συντηρητισμός ατόμων που πρωτογνώρισα γεμάτα όνειρα και φρέσκιες
ιδέες με θλίβει και μου προκαλεί αποστροφή. Σε όσους βαριόμουν λιγότερο
έλεγα ότι ακόμη και αυτή η αναβολή της επίσκεψης ήταν κάτι το θετικό, μας
γλίτωσε από “αντιτρομοκρατική συνεργασία” και άλλα τέτοια πιθανά αν είχαμε
παραγνωριστεί με τους εκπρόσωπους της υπερδύναμης. Και βέβαια δεν παρέλειπα
να τους επισημάνω την επιτυχία του τυπά της “Αντικρατικής Πάλης” που κατάφερε
μ’ ένα πιστολάκι των 9 χιλιοστών, απ’ αυτά που κάνουν τρακ-τρακ όταν παίζουν
και κοστίζουν εκατόν πενήντα, άντε εκατόν εβδομήντα χιλιάρικα στη μαύρη,
να αναβάλλει επίσκεψη κοτζαμάν πλανητάρχη! Πρέπει να έριξε πολύ γέλιο το
παλικάρι βλέποντας τα ξινισμένα μούτρα του Ρέππα και των άλλων κυβερνητικών.
Δυο
μήνες μετά νοιώθω να δικαιώνομαι στις προτροπές μου για αντίδραση στον
εφιάλτη, καθώς η σύνοδος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ κατέληξε
σε φιάσκο από την δυναμική παρέμβαση μερικών χιλιάδων εκπροσώπων μη-κυβερνητικών
οργανώσεων και άλλων αναρχοαυτόνομων και ιδεολόγων, που άφησαν την τηλεόραση
και τον καναπέ τους για να διαδηλώσουν ενάντια σε κάτι το αφηρημένο και
το μακρινό.
Για να σας πω την αλήθεια δεν είχα ξανακούσει
για την ύπαρξη του ΠΟΕ, ούτε γνώριζα τους στόχους και τη δομή του. Και
αυτό κάνει ακόμη μεγαλύτερη την επιτυχία των διαδηλωτών, καθώς γνωστοποίησαν
παγκοσμίως το τι ετοιμάζουν τα τσακάλια της Νέας Τάξης, την στιγμή που
τα γελοιοποιούσαν.
Με δυο λόγια, λοιπόν, το ζητούμενο
για τα μέλη του ΠΟΕ και τους υπουργούς των ανεπτυγμένων χωρών που επρόκειτο
να συνεδριάσουν στο Σιάτλ είναι να παγιώσουν τις δομές που θα επιτρέπουν
στις χώρες τους και στις πολυεθνικές εταιρείες, που συχνά έχουν μεγαλύτερη
βαρύτητα από κάποιες εθνικές οικονομίες, να συσσωρεύουν πλούτο δυσανάλογο
με τον πληθυσμό τους. Ακούστε αυτό: οι μεγαλύτερες 200 πολυεθνικές εταιρείες
του πλανήτη έχουν κύκλο εργασιών που εκπροσωπεί το ένα τέταρτο της παγκόσμιας
οικονομίας, ενώ απασχολούν μόνο το 0.75% του παγκοσμίου εργατικού δυναμικού.
Για να αποκτήσει το δικαίωμα ο Αμερικανός ή ο Γερμανός ή ο Γάλλος να έχει
πρόβλημα παχυσαρκίας κάποια 7χρονα παιδιά δουλεύουν σε ορυχεία στην Βραζιλία
και κάποια άλλα πεθαίνουν από υποσιτισμό στο Μαλάουι ή το Περού. Για να
συσσωρεύει χρυσό σε ελβετικές τράπεζες η IBM ή η GENERAL MOTORS, χιλιάδες
στρέμματα τροπικού δάσους αποψιλώνονται καθημερινά, με ότι αυτό συνεπάγεται
για τον πλανήτη και για τις επόμενες γενεές. Αυτή είναι η «ανάπτυξη» που
θέλουν να μας επιβάλλουν, ενάντια σ’ αυτού του είδους το «παγκόσμιο εμπόριο»
στράφηκαν οι διαδηλωτές του Σιάτλ. Και δεν ξέρω τι λεν οι αλλοτριωμένοι
φίλοι μου για όλ’ αυτά, αν τους μένει χρόνος ν’ ασχοληθούν με κάτι άλλο
πέραν των διακυμάνσεων της μετοχής των Κλωστηρίων Ναούσης βέβαια, αλλά
εγώ δεν το αντέχω αυτό και θα κάνω ότι μπορώ (όχι πολλά, κυρίως να γράφω)
για να καθυστερήσω ή να ματαιώσω το χειρότερο.
Δεν
τρέφω φυσικά αυταπάτες ότι η αποτυχία της συνδιάσκεψης θα αλλάξει μια διαδικασία
που έχει τεθεί σε εφαρμογή εδώ και 50 χρόνια, αρχικά με την Γενική Συμφωνία
Δασμών και Εμπορίου (GATT) και τώρα με τον ΠΟΕ. Αν θέλουν οι ισχυροί να
κλείσουν συμφωνίες μπορούν να το κάνουν συναντούμενοι σ’ ένα απομονωμένο
ξενοδοχείο πολυτελείας στις Μπαχάμες, κατ’ ιδίαν, χωρίς μέσα ενημέρωσης
και ενοχλητικούς διαδηλωτές και να πιουν και μια πινακολάδα μετά δίπλα
στην πισίνα για να το γιορτάσουν.
Αλλά το μήνυμα του Σιάτλ είναι το εξής:
μπορούμε ακόμη ν’ αντιδράσουμε. Πρέπει να παλέψουμε, να αγωνιστούμε όσοι
από εμάς δεν έχουμε ακόμη πουλήσει την ψυχή μας στο διάβολο, όσοι πιστεύουμε
στον άνθρωπο και δεν έχουμε εξαγοραστεί με ψίχουλα εξουσίας και ψευδαισθήσεις
πλούτου. Και η άμεση δράση (που δεν είναι υποχρεωτικό να είναι βίαιη, εκτός
από τις μολότοφ και τα καλασνίκοφ, μπορεί να περιλαμβάνει και μποϊκοτάζ
και χειρισμούς των μέσων ενημέρωσης και του Διαδικτύου και ότι άλλο μπορεί
να φανταστεί ο καθένας) μπορεί να έχει αποτέλεσμα…
Με όλ’ αυτά παραλίγο να το ξεχάσω: με το
κλείσιμο της χιλιετίας συμπίπτει η έκδοση του 50ου τεύχους των ΣΤΙΓΜΩΝ.
Οκτώ χρόνια και κάτι και ένα στοίχημα που κερδίσαμε: ένα περιφερειακό μέσο
βιώσιμο οικονομικά, τόσο ανεξάρτητο που να μπορεί να φιλοξενεί απόψεις
κόντρα στο ρεύμα, όπως συχνά περιλαμβάνονται στα σημειώματά μου, χωρίς
να δίνει λογαριασμό σε κανένα, μια επιχείρηση με σωστές και κεφάτες εργασιακές
σχέσεις, η προβολή της Κρήτης και του Κρητικού πνεύματος σε όλο τον κόσμο
και ένα κοινό που μας «γουστάρει» που μας βλέπει στο δρόμο και μας λέει
«μπράβο, καλή δουλειά»… Τι άλλο θέλουμε;!!
Τις
ευχές μου σε όλους σας. Μακάρι στη νέα χιλιετία να κερδίσει το Καλό. Αλλά
θα πρέπει να βοηθήσουμε και εμείς…
Αλλα
εισαγωγικά σημειώματα στις ΣΤΙΓΜΕΣ
Η επικοινωνία
είναι αμφίδρομη! Νίκος
Καρέλλης
Ο Νίκος Καρέλλης στο
Facebook
Twitter
@josekarellas
|
