ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ ΕΥΦΡΑΙΝΕΙ ΚΑΡΔΙΑΝ!

Άμβυξ, αλ αμπίκ, λαμπίκος, δηλαδή αποστακτήρας, δηλαδή… ρακοκάζανο! Η τέχνη της απόσταξης χάνεται στο βάθος των αιώνων

Ο Αριστοτέλης ήταν από τους πρώτους που αναφέρθηκαν σε αυτήν, περιγράφοντας τον 4ο π.Χ. αιώνα στο έργο του «Μετεωρολογικά» τη διαδικασία με την οποία το θαλασσινό νερό μετατρέπεται σε πόσιμο. Λίγοι είναι όμως εκείνοι που γνωρίζουν ότι ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης, σημαντικός γιατρός και βοτανολόγος, αλλά και ο σπουδαιότερος φαρμακολόγος της αρχαιότητας, χρησιμοποίησε τον όρο «άμβυξ» τον 1ο μ.Χ. αιώνα στο έργο του «Περί Ύλης Ιατρικής» για να περιγράψει έναν αποστακτήρα πρωτόγονης μορφής. Τότε βέβαια δε χρησιμοποιούταν για την απόσταξη …τσικουδιάς, αλλά για την παρασκευή φαρμακευτικών σκευασμάτων.

Μετά από αιώνες εξέλιξης της τεχνικής και του εξοπλισμού της απόσταξης από διάφορους λαούς ανά τον κόσμο και μετά από τη χρήση της για την παρασκευή διαφόρων υγρών (όπως για παράδειγμα στην αρωματοποιία, στη φαρμακευτική και αργότερα στην ποτοποιία), φτάνουμε στην Κρήτη του 1920. Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος ψηφίζει νόμο στη Βουλή για την απόσταξη της τσικουδιάς και οι Κρήτες παίρνουν τις πρώτες σχετικές άδειες. Κάπως έτσι ξεκίνησε η παραγωγή τσικουδιάς με τη…σύμφωνη γνώμη του Κράτους. Από τότε, όσοι διαθέτουν σχετικές άδειες, ανάβουν από τις αρχές του Οκτώβρη τα ρακοκάζανά τους και τα σβήνουν τέλη του Νοέμβρη. Μέσα σε αυτούς τους δύο μήνες τα χάλκινα καζάνια δουλεύουν πυρετωδώς και τα βαρέλια γεμίζουν ρακή. Αρκετή όμως από την ποσότητα που παράγεται δε φτάνει ποτέ σε βαρέλι, καθώς καταναλώνεται επί τόπου από τις παρέες που στήνονται γύρω από το ρακοκάζανο!

Κείμενο και φωτογραφίες από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν κατόπιν έγγραφης άδειας του εκδότη (niko@stigmes.gr) και με αναφορά στην πηγή ως: "από τις ΣΤΙΓΜΕΣ, το Κρητικό περιοδικό" με σύνδεση στο www.stigmes.gr και αναφορά στον συντάκτη και φωτογράφο